Hoe hark je snel geld binnen?

Wat een giller: Joost is door de Tanzaniaanse verkeerspolitie voor corrupt uitgemaakt! We zijn net twee dagen in Tanzania en al twee keer hebben we een boete voor te hard rijden. En dat loopt snel op als je bedenkt dat harder dan 50 al een bon kan opleveren. We waren er al voor gewaarschuwd.

P1120840 (480x640)De verkeerspolitie met hun lichtgevende hesjes staan echt overal. Na de overweldigende hartelijkheid in Malawi is het een groot contrast. Met groot machtsvertoon gaat een grote hand omhoog: stoppen. Er kan geen lachje af op ons super vriendelijke ‘jambo’, hallo! Een strenge politiedame komt aanlopen, snelheidsmeter in de hand waar ze nog driftig op aan het tikken is voordat ze hem trots aan ons laat zien. Kijk, 94 km per uur, toen jullie de helling afgingen. Het vermoeden dat dit niet helemaal eerlijk gaat wordt sterker. Met een gebaar alsof ze een vlieg wegslaat gebiedt ze Joost naar buiten. ‘You. Out. You go to that man, you pay fine.’ Tjing, dat is dan 30.000 shilling, 15 euro. Joost kan lullen als Brugman, maar hij krijgt het niet omlaag gekletst. Het is een wettelijk vastgelegd bedrag waar je keurig een afschrift van krijgt. Zo lijkt het niet op corruptie waarschijnlijk. We besluiten om elke reisdag een vast bedrag in ons budget op te nemen voor boetes.

P1120868 (640x480)Dag twee hebben we opeens twee overtredingen en dus 60.000 shilling aan onze broek hangen: we hebben het bord ‘50’ niet gerespecteerd (maar dat stond er ook niet), en we reden te hard. Namelijk maar liefst 57 km per uur. We bijten op onze tong. Volgens onze eigen teller reden we 50, dus hoe meten zij eigenlijk? Ineens spreken ze een stuk minder goed Engels. Joost weet de boete toch snel naar 1 overtreding, 30.000 shilling, te praten en probeert het daarna handjeklap af te maken op 10.000, ‘en dan hoef je ook geen bonnetje uit te schrijven voor ons’. ‘My friend, you are corrupt!’ Maar in een onbewaakt moment steekt hij vervolgens wel de 10.000 in zijn zak. Als ze nou eens boetes gingen uitschrijven voor roekeloos rijgedrag, dat zou pas hout snijden. We hebben langs de kant van de weg al een paar vrachtwagens en busjes volledig in de kreukels op hun kant gezien. Motortaxi’s die zonder te kijken de weg op scheuren en vrachtwagens die overvol beladen zijn en slingerend inhalen. Geen wonder dat we zoveel handeltjes in doodskisten langs de kant van de weg zien. Karibu, welkom in Tanzania!

Karibu, het is het eerste dat mensen tegen je zeggen in Swahili. Joost denkt aanvankelijk dat het ‘hallo’ betekent. En heet vervolgens de pompbediende bij zijn eigen tankstation ‘welkom’, waarop deze heel braaf ‘thank you’ zegt.

Een aardige oude man spreekt Marleen aan op de markt in Iringa. Na wat vriendelijk over en weer geklets zegt de goede man: ‘Zeg, weet je dat we eigenlijk allemaal verre familie van elkaar zijn? En familie helpt elkaar altijd. Nu is het zo dat ik een klompvoet heb. En mijn speciale schoenen heb ik nog niet kunnen afbetalen. Kun je me even een tientje geven?’

DSC01771 (640x425)We zijn drie weken in Malawi geweest en voelden ons net de koning en de koningin. Vanuit de auto konden we wuiven en zwaaien tot we een ons wogen, vooral naar kinderen. Naast ‘hallo’! werd er ook ‘sweets’, ‘give me money’ en de onwaarschijnlijke variant ‘give me my money’ geroepen. We stonden verder op prachtige plekken, aan het meer maar ook in de bergen. Dat mensen van zo’n bergcamping bezoekers krijgen is moeilijk voor te stellen; de weg erheen zat vol onmogelijke scherpe bochten, kuilen, gaten, rotsblokken. We lieten Felice bijna halverwege achter omdat ze totaal onhandelbaar was na een lange reisdag en die vreselijke ‘bobbelweg’. Maar eenmaal daar was alles vergeten! Een prachtig opgezette eco-lodge, met dramatisch uitzicht over de vallei en het Malawi-meer. Hangmatten en lekkere muziek. Een on-Malawiaanse menukaart met heerlijke noedels pad thai. En nog nooit zo’n gaaf uitzicht gehad vanaf een WC. Hier vierden we Joost’s verjaardag met bananenpannenkoeken en een stevige wandeling naar Livingstonia, een oud missionarissendorp. DSC01477 (640x425)We gingen op sjiek door te lunchen bij een hutje langs de stoffige weg. Junior heette ons welkom in zijn ‘Pineapple restaurant’ waar vergeelde vitrage over het eettafeltje heen lag. Marleen mocht meekijken in het keukenhutje, liep bijna een rookvergiftiging op en verbaasde zich erover hoe Junior met z’n vuurvaste handen op een houtvuurtje met helemaal niks aan keukengerei pannenkoeken, rijst met saus en een bonenschotel kon maken. Junior vertelde uitgebreid over zijn familie. Zijn vader is overleden en, shocking, zijn moeder is ‘stokoud’, namelijk 48 jaar.

Aan het meer staan we nog bij Floja, de Nederlandse Floor en Jan (kom er maar op). Samen zijn  ze een dagopvang voor weeskinderen van 3-6 jaar gestart. Om dit te bekostigen hebben ze onder andere een lodge en camping neergezet. P1120941 (640x480)Het is vakantie, dus er zijn geen kinderen, maar Felice gaat los op de schommels, wipkippen en skippyballen. De namen van de kinderen hangen op de muren van het schoollokaaltje: Clever, Time, Queen, er is zelfs een Overqueen! En op een avond is daar ons kookgas op. We kunnen het pas bijvullen in Tanzania (waar we overigens bij het grootste en enige gasdepot  in het zuiden horen dat het gas op is) en schakelen bij Floja helemaal op de oerstand over. De vrouw kookt, de man zoekt hout en maakt vuur. En dat dan de hele dag door.

De lekkerste dagen zijn aanklooi-dagen. Als we een paar dagen op dezelfde plek staan (‘zo, hier kunnen we lekker uitrusten!’ aldus Felice) beginnen we na het ontbijt met wasjes, klusjes aan de auto, schoonmaken en eten maken. Perfecte dagen ook om de meer dan 6000 nummers op de Ipod eens door te nemen. Faithless, David Gray en zelfs André Hazes zijn top om op aan te klooien.

DSC01775 (640x425)Reisdagen zijn overigens ook prima. ‘Deze jongens gaan weer op pad!’ roept Felice als we weer volgeladen een camping afrijden. Iets minder is als we bij ‘ik moet poepen!’ meteen in de remmen moeten om in de berm  aan de roep van de natuur te gehoorzamen. Felice noemt zichzelf nu vaak ‘Beat it’ en graait daarbij net als Michael Jackson vaak in het kruis. Of het door de reisdagen met snoep-omkoperijen komt is niet duidelijk, maar ze is gek op suiker. Na drie korrels van haar vingers afgelikt te hebben vraagt ze ‘heb ik nu gaatjes? Of nog niet?’ dus er is gelukkig wel enig besef. De buitenlucht maakt moe: vaak al na het ontbijt zegt Felice ‘ik KAN niet meer, ik val om’ en kijkt daar heel dramatisch bij. Vervolgens stuitert ze als een springveer over de camping met haar nieuwe bal.

Met ruim 7.500 kilometer op de teller zoeven we nu dus door Tanzania. We kwamen binnen in het zuiden via prachtige groene bergen met overal langs de weg aardappel-handeltjes. Veel Masai-achtige types met roodgeblokte doeken om, een stok in hun hand en een kudde geiten of koeien.

DSC01858 (640x425)We slapen op campings die bijna op wintersporthoogte liggen en waar het ’s avonds ook echt koud is. Het Ruaha National Park is onwaarschijnlijk mooi. We slapen een nacht IN het park, aan de rivier, zonder hekken en bescherming, alleen met ons eeuwige kampvuur en het geknor van hippo’s vlakbij. En in de ochtend vergapen we ons aan een hele kudde leeuwinnen op aai-afstand! We hebben gehoord dat Ruaha een ongerept juweeltje is vergeleken met het beroemde Serengeti. Daar betaal je je blauw en ruikt de hele dag uitlaatgassen van anderen. De jaarlijkse wildebeest migratie schijnt zelfs verhinderd te worden door een enorme muur van auto’s, die allemaal langs de rivier wachten tot ze eindelijk eens oversteken….Kassa , dat wel, maar gekker moet het niet worden!

 

 

Dit bericht is geplaatst in World Cruisers. Bookmark de permalink.

1 Reactie op Hoe hark je snel geld binnen?

  1. Petra schreef:

    Heerlijk jullie verhalen! Kijk uit naar het vervolg.
    Geniet en rijd niet te hard:-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *