Meer, we willen Meer!

DSC09614 (640x425)Als het helder is kun je het zien liggen vanuit onze lodge: het meer van Malawi. Vijftig kilometer hemelsbreed verwijderd van ons regenwoud-plekje. Het is het derde grootste meer van Afrika en wordt ook wel kalender-meer genoemd: 52 mijl breed, 365 mijl lang. Behalve hippo’s en krokodillen zit er een schat aan visjes die alleen maar in dit meer voorkomen. We hebben bedacht dat we lekker veel dagen aan het strand gaan doorbrengen. Felice en water is alvast een top combinatie, en wij vinden het ook een heerlijk vooruitzicht.

20150531_153247 (640x360)Maar eerst gaan we naar het zuiden, de bergen in van Mulanje.In een paar dagen kun je naar de top lopen en onderweg in hutten slapen. Dat lijkt ons geweldig, maar het blijkt toch wel een erg steile en lange klim te zijn die met Felice wat lastig zal worden. Nog een paar jaar wachten dan maar. Dit gebied is heel populair bij toeristen, en als we het meest gangbare hike-vertrekpunt binnenrijden worden we meteen omsingeld door een hele club jonge gasten. Ze verdringen zich om onze open ramen en bieden zich aan volgens het ‘wie het eerst en het hardst roept, die heeft de klant in de pocket’ principe. Niet helemaal ons principe trouwens. Het getetter breekt los: ‘Remember me, my name is Eric! Where do you want to go?’ ‘My name is Clever, I am a good guide! Remember my name!’ Joost maakt heel snel duidelijk dat we pas morgen gaan lopen en dan besluiten of we een gids nemen. Ja hoor, de volgende ochtend om 6 uur steken we ons hoofd nog niet uit de Pino of we horen al: ‘Remember me? Eric? I’ll be your guide!’ Gek genoeg hebben ze nog nooit bedacht dat deze benadering heel irritant is en alles behalve uitnodigend. Uiteindelijk gaan met we gids Godfrey in zee. Onderweg naar de waterval verzamelen we de vele plastic zakjes die overal rondslingeren en horen we Godfrey’s levensverhaal. Hij heeft geen ouders meer en woont met z’n werkloze oom bij zijn oma. Op 18-jarige leeftijd is Godfrey dus hoofdkostwinner, ook voor zijn twee broertjes en zusjes. Soms kan hij een trimester niet naar school omdat hij het schoolgeld niet heeft kunnen opbrengen met z’n gidswerk. Onze tip is vast goed besteed.

20150601_160028 (360x640)Niet ver van Mulanje ligt het thee-paradijs Chyolo. Prachtige glooiende groene heuvels waar we mensen met grote manden op hun rug thee zien plukken. In een statig oud koloniaal landhuis op een beroemd tea-estate drinken we uit wit porcelein….een kopje thee, zoals het heurt met de pink omhoog. In National Park Majete rijden we nietsvermoedend bijna een leeuw omver, die totaal relaxed langs de weg ligt. Haar meest prangende vraag is vervolgens: ‘vinden leeuwen lollies lekker?’ DSC09596 (640x425)Als we het later over het concept ‘vrijgezellen’ hebben (na het zingen van de klassieker van Rob de Nijs) is ze benieuwd of vleermuizen misschien ook vrijgezel zijn. De vegetatie is hier veel dichter dan in Liwonde National Park en dus is het veel moeilijker om beesten te zien. De grap ‘ik zie een wilde steen!’ ‘O kijk, een wilde boom!’ wordt vaak gemaakt. En Felice zegt om de haverklap ‘ik zie geen reet.’

20150605_174421 (640x360)Het is laag seizoen en we zijn bijna overal de enige kampeerders en gasten. Nog even en we zijn mensenschuw… Onderweg in de Pino spelen we ‘ik zie ik zie wat jij niet ziet’, luisteren we naar Kinderen voor Kinderen, K3 en de Gipsy Kings, lachen we om alle geiten en koeien op de weg en kijken we of er nog wat te koop is langs de kant van de weg. Naast de onvermijdelijke tomaten en uien bijvoorbeeld watermeloen, brandhout, doodskisten, pompeuze meubels (waar vaak de verkoper zelf in ligt te tukken). ’s Avonds kwartetten we ons suf en op de enige dag dat het regent kijken we een meegebracht filmpje op de laptop. Felice weet al niet beter dan dat het internet altijd zo traag is dat we niks online kunnen kijken. En heeft daar volledig vrede mee.

20150606_114535 (640x360)Eenmaal aan het strand vergroeit Felice volledig met haar opblaasbandje. Hij gaat alleen nog af als ze gaat slapen. Ze dobbert de hele dag dolgelukkig rond en we spelen samen ‘dooie vis’ of ‘aanspoelen’. Knuffel Muis dobbert mee, in een opblaas-vleugeltje. Met haar te lange blonde pony kan ze zo een kleine surfboy zijn, en ze wordt inderdaad nog vaak aangezien voor een jongetje. De dagen duren eindeloos, want als de zon opkomt zijn wij ook wakker.Dat betekent ook dat we het ’s avonds niet heel lang trekken… Het gebeurt zelfs een keer dat we er tegelijk met Felice inliggen (en Joost ook nog als eerste in slaap valt).

20150606_093453 (360x640)Met de Ilala, een ferry van 60 jaar oud, gaan we naar Likoma eiland. Dit kleine eilandje ligt op 8 uur varen van Nkatha Bay bijna tegen de kust van Mozambique aan. Pino blijft achter op het vasteland. We hebben een ‘luxe’ hut aan boord en dat is maar goed ook als we de andere opties zien. Op elkaar gepakt zitten in een broeierige donkere ruimte tussen dozen eten, huilende babies en riekende mensen. Likoma, wat een vriendelijk eiland! Alles is relaxed, iedereen neemt de tijd om even te kletsen, kinderen zwaaien en lopen hele stukken mee en willen allemaal ‘your friend’ zijn. Na een paar dagen knetterlui aan het strand liggen, wandelen we ook het eiland rond. We bezoeken wat andere lodges op het eiland (altijd goed om te weten wat onze concullega’s ervan maken), een kleuterschool waar 2-jarigen al het alfabet leren, en een workshop waar single mothers van gerecycled glas, schelpen, hout en kralen werkelijk prachtige spullen maken. Er is ook een gigantische kathedraal waar we een rondleiding krijgen van een local die zich ‘Halleluja’ noemt.

DSC09709 (640x425)Vanuit Likoma brengen we ook een bezoek aan het behoorlijk afgelegen Nkwichi – een stukje paradijs in Mozambique. De naam Nkwichi komt van het geluid dat het glinsterende zachte witte zand maakt als je er op loopt. Het is zo opgezet dat je als gast werkelijk nergens aan hoeft te denken. Als we vanuit ons grote half-open chalet naar het strand lopen liggen daar de surfboards, schepjes en emmers en drankjes al klaar. Waar we willen lunchen zo? Op het strand, bij de grote baobab boom, of ‘gewoon’ bij onze eigen hut? Willen we de sundowners straks op de rotsen, of op een prive-strandje vlakbij? Het eten is goddelijk. Wat top dat we hier twee dagen zitten!DSC09694 (640x425) ’s Avonds zijn onze bedden zelfs voorverwarmd met een hete kruik (want het is echt fris). Maar dan…gaat het mis. Zowel Felice als Marleen houden niks binnen en Joost heeft (ook) een vreselijke nacht tussen beide rusteloze en spugende dames in. De volgende dag ontbijt hij lekker in z’n eentje en zijn de dames pas weer aan het eind van de dag weer een beetje bij de levenden. Het warme schuimbad dat we in onze buiten-badkamer hebben doet wonderen. Al met al geen beter oord om ziek te zijn dan Nkwichi!

20150605_125146 (640x360)De laatste dagen van onze ‘vakantie’ brengen we met good old Pino door op een aantal andere plekken langs het meer. Bij ons favoriete resort Makuzi houdt het gas er mee op en worden we gedwongen weer ouderwets een vuurtje te maken om het eten op tafel te krijgen. DSC09750 (640x425)We hebben ook nog een mooie doorzak-avond met twee Australiërs die na twintig jaar terug zijn in Makuzi. Zij zijn dit resort destijds begonnen uit het niets, samen met de huidige bewoners. Led Zeppelin staat op, joints worden gedraaid en bier, rum en sterke verhalen vliegen over de bar.

Voordat we weer naar onze lodge gaan zijn we nog een paar dagen in Lilongwe voor van alles en nog wat. Felice laat merken dat ze na zo’n tijd in Malawi weet hoe het allemaal werkt. Als Marleen Felice wijst op een man die meer gaten dan kleren aan z’n lijf heeft, zegt Felice: ‘ja, dat hoort zo in Afrika’.

 

 

Dit bericht is geplaatst in World Cruisers. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *