Meer, we willen Meer!

DSC09614 (640x425)Als het helder is kun je het zien liggen vanuit onze lodge: het meer van Malawi. Vijftig kilometer hemelsbreed verwijderd van ons regenwoud-plekje. Het is het derde grootste meer van Afrika en wordt ook wel kalender-meer genoemd: 52 mijl breed, 365 mijl lang. Behalve hippo’s en krokodillen zit er een schat aan visjes die alleen maar in dit meer voorkomen. We hebben bedacht dat we lekker veel dagen aan het strand gaan doorbrengen. Felice en water is alvast een top combinatie, en wij vinden het ook een heerlijk vooruitzicht.

20150531_153247 (640x360)Maar eerst gaan we naar het zuiden, de bergen in van Mulanje.In een paar dagen kun je naar de top lopen en onderweg in hutten slapen. Dat lijkt ons geweldig, maar het blijkt toch wel een erg steile en lange klim te zijn die met Felice wat lastig zal worden. Nog een paar jaar wachten dan maar. Dit gebied is heel populair bij toeristen, en als we het meest gangbare hike-vertrekpunt binnenrijden worden we meteen omsingeld door een hele club jonge gasten. Ze verdringen zich om onze open ramen en bieden zich aan volgens het ‘wie het eerst en het hardst roept, die heeft de klant in de pocket’ principe. Niet helemaal ons principe trouwens. Het getetter breekt los: ‘Remember me, my name is Eric! Where do you want to go?’ ‘My name is Clever, I am a good guide! Remember my name!’ Joost maakt heel snel duidelijk dat we pas morgen gaan lopen en dan besluiten of we een gids nemen. Ja hoor, de volgende ochtend om 6 uur steken we ons hoofd nog niet uit de Pino of we horen al: ‘Remember me? Eric? I’ll be your guide!’ Gek genoeg hebben ze nog nooit bedacht dat deze benadering heel irritant is en alles behalve uitnodigend. Uiteindelijk gaan met we gids Godfrey in zee. Onderweg naar de waterval verzamelen we de vele plastic zakjes die overal rondslingeren en horen we Godfrey’s levensverhaal. Hij heeft geen ouders meer en woont met z’n werkloze oom bij zijn oma. Op 18-jarige leeftijd is Godfrey dus hoofdkostwinner, ook voor zijn twee broertjes en zusjes. Soms kan hij een trimester niet naar school omdat hij het schoolgeld niet heeft kunnen opbrengen met z’n gidswerk. Onze tip is vast goed besteed.

20150601_160028 (360x640)Niet ver van Mulanje ligt het thee-paradijs Chyolo. Prachtige glooiende groene heuvels waar we mensen met grote manden op hun rug thee zien plukken. In een statig oud koloniaal landhuis op een beroemd tea-estate drinken we uit wit porcelein….een kopje thee, zoals het heurt met de pink omhoog. In National Park Majete rijden we nietsvermoedend bijna een leeuw omver, die totaal relaxed langs de weg ligt. Haar meest prangende vraag is vervolgens: ‘vinden leeuwen lollies lekker?’ DSC09596 (640x425)Als we het later over het concept ‘vrijgezellen’ hebben (na het zingen van de klassieker van Rob de Nijs) is ze benieuwd of vleermuizen misschien ook vrijgezel zijn. De vegetatie is hier veel dichter dan in Liwonde National Park en dus is het veel moeilijker om beesten te zien. De grap ‘ik zie een wilde steen!’ ‘O kijk, een wilde boom!’ wordt vaak gemaakt. En Felice zegt om de haverklap ‘ik zie geen reet.’

20150605_174421 (640x360)Het is laag seizoen en we zijn bijna overal de enige kampeerders en gasten. Nog even en we zijn mensenschuw… Onderweg in de Pino spelen we ‘ik zie ik zie wat jij niet ziet’, luisteren we naar Kinderen voor Kinderen, K3 en de Gipsy Kings, lachen we om alle geiten en koeien op de weg en kijken we of er nog wat te koop is langs de kant van de weg. Naast de onvermijdelijke tomaten en uien bijvoorbeeld watermeloen, brandhout, doodskisten, pompeuze meubels (waar vaak de verkoper zelf in ligt te tukken). ’s Avonds kwartetten we ons suf en op de enige dag dat het regent kijken we een meegebracht filmpje op de laptop. Felice weet al niet beter dan dat het internet altijd zo traag is dat we niks online kunnen kijken. En heeft daar volledig vrede mee.

20150606_114535 (640x360)Eenmaal aan het strand vergroeit Felice volledig met haar opblaasbandje. Hij gaat alleen nog af als ze gaat slapen. Ze dobbert de hele dag dolgelukkig rond en we spelen samen ‘dooie vis’ of ‘aanspoelen’. Knuffel Muis dobbert mee, in een opblaas-vleugeltje. Met haar te lange blonde pony kan ze zo een kleine surfboy zijn, en ze wordt inderdaad nog vaak aangezien voor een jongetje. De dagen duren eindeloos, want als de zon opkomt zijn wij ook wakker.Dat betekent ook dat we het ’s avonds niet heel lang trekken… Het gebeurt zelfs een keer dat we er tegelijk met Felice inliggen (en Joost ook nog als eerste in slaap valt).

20150606_093453 (360x640)Met de Ilala, een ferry van 60 jaar oud, gaan we naar Likoma eiland. Dit kleine eilandje ligt op 8 uur varen van Nkatha Bay bijna tegen de kust van Mozambique aan. Pino blijft achter op het vasteland. We hebben een ‘luxe’ hut aan boord en dat is maar goed ook als we de andere opties zien. Op elkaar gepakt zitten in een broeierige donkere ruimte tussen dozen eten, huilende babies en riekende mensen. Likoma, wat een vriendelijk eiland! Alles is relaxed, iedereen neemt de tijd om even te kletsen, kinderen zwaaien en lopen hele stukken mee en willen allemaal ‘your friend’ zijn. Na een paar dagen knetterlui aan het strand liggen, wandelen we ook het eiland rond. We bezoeken wat andere lodges op het eiland (altijd goed om te weten wat onze concullega’s ervan maken), een kleuterschool waar 2-jarigen al het alfabet leren, en een workshop waar single mothers van gerecycled glas, schelpen, hout en kralen werkelijk prachtige spullen maken. Er is ook een gigantische kathedraal waar we een rondleiding krijgen van een local die zich ‘Halleluja’ noemt.

DSC09709 (640x425)Vanuit Likoma brengen we ook een bezoek aan het behoorlijk afgelegen Nkwichi – een stukje paradijs in Mozambique. De naam Nkwichi komt van het geluid dat het glinsterende zachte witte zand maakt als je er op loopt. Het is zo opgezet dat je als gast werkelijk nergens aan hoeft te denken. Als we vanuit ons grote half-open chalet naar het strand lopen liggen daar de surfboards, schepjes en emmers en drankjes al klaar. Waar we willen lunchen zo? Op het strand, bij de grote baobab boom, of ‘gewoon’ bij onze eigen hut? Willen we de sundowners straks op de rotsen, of op een prive-strandje vlakbij? Het eten is goddelijk. Wat top dat we hier twee dagen zitten!DSC09694 (640x425) ’s Avonds zijn onze bedden zelfs voorverwarmd met een hete kruik (want het is echt fris). Maar dan…gaat het mis. Zowel Felice als Marleen houden niks binnen en Joost heeft (ook) een vreselijke nacht tussen beide rusteloze en spugende dames in. De volgende dag ontbijt hij lekker in z’n eentje en zijn de dames pas weer aan het eind van de dag weer een beetje bij de levenden. Het warme schuimbad dat we in onze buiten-badkamer hebben doet wonderen. Al met al geen beter oord om ziek te zijn dan Nkwichi!

20150605_125146 (640x360)De laatste dagen van onze ‘vakantie’ brengen we met good old Pino door op een aantal andere plekken langs het meer. Bij ons favoriete resort Makuzi houdt het gas er mee op en worden we gedwongen weer ouderwets een vuurtje te maken om het eten op tafel te krijgen. DSC09750 (640x425)We hebben ook nog een mooie doorzak-avond met twee Australiërs die na twintig jaar terug zijn in Makuzi. Zij zijn dit resort destijds begonnen uit het niets, samen met de huidige bewoners. Led Zeppelin staat op, joints worden gedraaid en bier, rum en sterke verhalen vliegen over de bar.

Voordat we weer naar onze lodge gaan zijn we nog een paar dagen in Lilongwe voor van alles en nog wat. Felice laat merken dat ze na zo’n tijd in Malawi weet hoe het allemaal werkt. Als Marleen Felice wijst op een man die meer gaten dan kleren aan z’n lijf heeft, zegt Felice: ‘ja, dat hoort zo in Afrika’.

 

 

Geplaatst in World Cruisers | Een reactie plaatsen

De A van Alles loopt Altijd Anders

 

 

 

 

 

20150527_164513 (360x640)

In mei en juni zijn we er even niet. We zitten dan in Malawi. Niet alleen in onze eigen Ntchisi Forest Lodge maar ook lekker op pad met z’n drietjes. Lekker cruisen door Malawi. Een goeie reden om jou via ons Worldcruisers-blog weer op de hoogte te houden!

Een betere deadline dan een vliegtuig halen is er niet. En toch….het scheelde weer niet veel. Met een bezweet hoofd, stofzuiger en dweil in de hand doen we Wouter open. Hij gaat ons naar Schiphol brengen (en weet nog niet dat we 90 kilo bagage hebben) en het huis is nog niet klaar. Bob, Katja en de kids komen ons huis bewonen in onze afwezigheid, dus het moet allemaal SCHOON (en half leeg) zijn! We herkennen ons huis niet meer en trekken, nadat Wout nog een rondje glasbak heeft gelopen, de deur met een zucht achter ons dicht.

Felice is helemaal in haar element als ze met haar eigen prinsessen-rugzakje en wandelschoentjes aan meteen aan het raam mag zitten. Knap dat ze van de drie vliegtuigen die we in-en uitgaan steeds het eet-moment mist waar ze zich zo op had verheugd. Je eigen dienblad met hapjes! Maar nee, ze tukt. We hebben nog nauwelijks een voet op Malawiaanse bodem gezet of ze vraagt: ‘wanneer gaan we weer naar Nederland?’

20150521_165802 (640x360)DSC09379 (640x425)It’s good to be back! De lodge ligt er prachtig bij, de nieuw gebouwde forest cabin is zo goed als helemaal af en adembenemend mooi en onze manager Innocent en staf ontvangen ons weer met open armen. Voordat we voor een paar weken weer als zigeuners gaan rondtrekken met onze ouwe trouwe Landcruiser Pino blijven we eerst even in de lodge. Gek hoe je in Amsterdam zo snel kan vergeten hoe echte stilte is. Of dat je de was met de hand moet doen. Dat het een half uur duurt om een mailtje te openen (en nog een half uur om er een te sturen). Dat je de night guards echt elke nacht  kan betrappen op  een tukje doen. Dat het al om 6 uur pikkedonker is. Dat het heerlijk is dat je je eigen bar hebt;)

We testen de forest cabin meteen uit. Hoe gaaf om in je eigen huisje, omgeven door bomen, de open haard aan te steken enDSC09348 (640x425) door de metershoge ramen de maan op te zien komen en miljoenen sterren te kijken. Ook het wandelen in het regenwoud is weer geweldig. Felice houdt de 3-uur lange hike goed vol. Haar speelgoed telefoon is mee, en ze moet wel regelmatig even bellen. ‘Ja hallo? Ja, we hebben een goeie vlucht gehad. Nou moet ik weer ophangen want ik ben DSC09307 (640x425)aan het hiken. Nou dag!’

We hebben een spannende dag als we onze nieuwe trots, de forest cabin, officieel openen. We hebben hiervoor de architect en een aantal tour operators uitgenodigd. Hoe kunnen ze straks beter hun klanten verwijzen naar onze lodge dan na een geheel verzorgd bezoek en overnachting in onze lodge? Voor Felice is het een enorm saaie dag, we zijn met alles behalve met haar bezig. Stampvoetend gromt ze dat ze woedend is. Als ze het winnende lootje mag trekken van de operator die in de cabin mag overnachten maakt dat veel goed.

20150521_171502 (640x360)20150521_161027 (360x640)

 

 

 

 

 

Je zal natuurlijk net zien dat precies op die dag een grote bijenzwerm in de forest cabin is neergestreken en dat er onverwacht betimmerman op. Hij is van alle markten thuis, want hij kan ook bijen wegspuiten. We juichen iets te vroeg. De bijen zijn dan wel weg in de cabin, maar duiken vervolgens massaal op in een andere kamer. Alles komt toch nog op tijd goed, en uiteindelijk is iedereen laaiend over de lodge, de cabin en het eten. Zelfs Benson, die ook de bouw van de cabin heeft gedaan, komt bij het officiele lint-doorknip-moment in z’n nette – zwarte- pak aan. Gelukkig hoort hij niet dat de architect mompelt: ‘are you having a funeral today?’

En dan…gaat Innocent anderhalve week naar Lilongwe. Er is een tweede kindje op komst en Inno en Grace willen niet aangewezen zijn op het lokale ziekenhuis. Het hele gezin is dus even verkast naar de hoofdstad. Wij runnen de lodge. Felice is teleurgest20150522_081738 (360x640)eld dat ze haar vriendje Naseem nu dus niet ziet. Maar gelukkig maakt de splinternieuwe trampoline veel goed! Felice doet de hele dag niks anders dan voorstellingen geven en kunstjes uitproberen. Vooral voor Dave de kok,  want ‘ik ben dol op Dave.’ Dave kookt nog altijd de sterren van de hemel. Zijn Engels is iets minder. In het kookschrift staat bijvoorbeeld: ‘lunch for six pipo’.

20150530_105314 (640x360)We maken wat plannetjes voor onze trip straks, als Inno weer terug is. Alleen Malawi? Of ook de kust van Mozambique? Joost gaat op en neer naar Lilongwe voor een visum voor Mozambique. Briesend laat hij weten dat hem de toegang tot de Ambassade geweigerd is. Reden: z’n korte broek. In een geleende lange broek – wel een ouwe overall, lekker dwars – krijgt hij uiteindelijk toch de visa.

De Pino wordt in gereedheid gebracht voor vertrek. We luchten de slaapzakken die al een half jaar opgevouwen liggen, vullen alle camping-gear aan, ontdekken dat er muizen aan de kussens hebben gevroten en maken de auto van binnen en buiten schoon. Felice plukt nog snel wat aardbeien, ‘da’s goed voor m’n energie’, en dan zijn we er klaar voor. Alleen de Pino niet. Hij start niet. Eigenlijk ook wel weer vertrouwd. En zo duwen de twee vrouwelijke stafleden en ik de Pino aan en rijden we met  muziek van kaskraker (ook bij ons) Frozen in de hitte richting het meer. Woehaa!

De grensovergang gaat ongekend soepel. Het contrast met de wegkwaliteit in Malawi is ook ongekend. Hotsend en botsend rijden we op een zandweg Mozambique in.20150525_124330 (360x640) Alles rammelt. Ah, dit gaat dus nog zo’n 800 kilometer duren. Dan ontdekken we dat de toeter het niet doet. Eigenlijk het belangrijkste instrument op de weg. Hee, en ook de navigatie heeft het begeven. En de richtingaanwijzer. En de brandstofmeter. Een zekeringetje losgetrild? Een blik onder de motorkap geeft weer een hele andere draai aan onze trip. We gaan terug. De accu is volledig losgetrild en lijkt te lekken. Felice huilt hartverscheurend dat we niet naar zee zullen gaan. En zo staan we na een uur in Mozambique weer een hele dag bij een lokale garage in Malawi, en hebben we ons visum ook verspeeld. Een tweede keer de grens over zal ons weer een bezoek aan de Ambassade in Lilongwe kosten. Slik. Even een half uurtje heel hard klagen en schelden. Lekker veel ijsjes eten. En dan richten we ons op een coole trip in Malawi.

20150528_095032 (360x640)20150527_170355 (360x640)Het meer! Gewapend met haar zwembandje plonst Felice de hele dag in het water. Een echte waterrat, wat ze uitspreekt als ‘raterwat’. Als ze niet in het water ligt klautert ze als een gems over de rotsen bij Cape McClear. En het is weer gezellig slapen met z’n drietjes in de Pino onder het broodnodige muggennet. We gaan ook naar Liwonde National Park. Felice is supergoed in het spotten van beesten, zelfs vogels. ’s Avonds draven de wrattenzwijnen door ons kamp heen en een brutale aap kaaptDSC09567 (640x425) bijna ons brood uit de Pino. Als je ‘s nachts naar de WC wil moet je geëscorteerd worden door een ranger met geweer. We roosteren marshmallows bij ons kampvuur en luisteren naar het geknor van hippo’s. In de ochtend vinden we een paar meter van de Pino enorme olifantendrollen. De verschillen met Amsterdam konden niet groter zijn. Zoals Felice zingt: ‘een straaltje zon, een plonsje water, wij zijn één met de natuur!’

 

Geplaatst in World Cruisers | 10 Reacties

Life in the lodge

DSC06574 (640x425)‘Pfff’, verzucht Felice, ‘ik vind het saai in de lodge. We wonen hier nu al zoooo lang.’ Geef haar eens ongelijk. Van rondreizende nomaden zijn we tijdelijke residents geworden. Op het platteland in arm Malawi, met het regenwoud naast de deur. ‘Even’ boodschappen doen gaat niet. Gelukkig komen de verkopers of hun kinderen hier gewoon aan de deur. Met manden vol mango’s, avocado’s en uien van eigen land of uit het bos geplukte champignons. De Pino is allang ons huisje niet meer en we zijn gewend aan een bed, een grote keuken en ..personeel!

Acht man sterk, inclusief drie nachtwachten. Elke ochtend om 7 uur staat de eerste shift voor de deur. Eh, moeten we zelf niet meehelpen met afwassen, brood bakken of schoonmaken? Nah.. na de eerste ongemakkelijke dagen is het toch ook wel heel relaxed dat er zoveel helpende handen zijn. Vooral met het oog op onze gigantische to-do lijst, want we willen zoveel aanpakken! DSC06765 (640x425)Leuk en ook niet leuk, want door onze focus op al het werk komt boeken lezen of het bos in steeds op de laatste plaats. Eerst moet er nog een kinderspeelplek buiten, nieuwe ‘boshutten’, verse wandelroutes en dan hebben we het nog niet over het pimpen van het interieur. Nu het  regenseizoen gaande is zijn de buitenklussen in ieder geval een no-go. Rollend onweer en knallende donders, keiharde regen en vervolgens een grote glibbermodderpoel buiten.. Waar Felice dan meteen in wil rondstampen, met haar Jip en Janneke poncho van die goeie ouwe Hema.   

DSC06754 (425x640)Het regenseizoen betekent ook dat iedereen, inclusief onze staf, druk is op z’n eigen land. Soja, mais, pinda’s of tomaten, iedereen verbouwt van alles om zelf van te kunnen leven en het moet allemaal keurig bijgehouden worden. Met die regen schiet ook alles als een raket uit de grond, dus het is gewoon keihard werken naast de baan die ze hier hebben. ‘Heb je nog wat leuks gedaan op je vrije dag?’ is hier ‘En, nog wat geploegd op je land?’ De halve natie hangt van het verbouwen van gewassen aan elkaar, maar gek genoeg is kunstmest bijna niet te betalen voor de arme Malawiaan. We hebben deze regenmaanden al tig leningen moeten verstrekken aan alle stafleden die spul voor hun land moeten kopen en dat niet redden met salaris alleen. Want daar onderhouden ze niet alleen hun eigen gezin van maar ook broers of zussen met schoolgeld, ouders die geen geld hebben voor eten en andere lieden die bij hen aankloppen voor steun. Het is een wonder als je weet te sparen.

DSC06824 (640x425)‘Wegens klussen gesloten’ – de lodge is nu ruim een week dicht. We hadden vijf schilders uit Lilongwe over de vloer. Ook nog een heel gedoe, kleuren uitkiezen. Doen we ‘misty peach’, ‘peanut butter’ of toch ‘sea breeze’ op de muur? Nadeel van zo afgelegen zitten hier: transport. We hebben de mannen zelf moeten oppikken en ze hier kost en inwoning gegeven. Ze waren van de school ‘gewoon beginnen, het kan maar klaar zijn’. Nauwelijks kwamen ze uit onze achterbak rollen samen met de potten verf of ze stonden al in hun overal klaar om te kwasten. Waar wij meteen een grote verfstok voor staken. Ze vonden het echt ‘mzungu’ werk: we controleerden tot in de details en soms moesten ze wel drie lagen aanbrengen in plaats van een enkele. Omdat we weer open willen voordat het Valentijnsweekend is, is het nog hard aanpoten om alles op tijd weer in te richten (helaas met dezelfde oude spullen). DSC06434 (640x425)Dit is uiteraard ook HET moment om dingen weg te gooien. Laat dat nou niet het sterkste punt van de Malawiaan zijn. Alles is namelijk nog bruikbaar tot aan het eind der tijden en je weet nooit waar een kroonkurk, tentharing, kapotte zeef of ouwe trapper nog dienst voor kan doen. De eerste dagen hier waren we ook al losgegaan met opruimen en weggooien, maar Marleen kreeg de wind van voren toen de chefkok z’n peperkorrels niet kon vinden en bleek dat hele zakken in onze ogen muffige kruiden waren weggekieperd. Het weggooien gaat nu in overleg: wat vinden jullie eigenlijk zelf van een theedoek die meer gaten dan textiel heeft?

DSC06802 (640x425)O, en onze vuurdoop hier met Kerst! We hebben vol in de dagelijkse werkzaamheden meegedraaid. Soms tot ongenoegen van Felice, want die vond het maar saai dat we met gasten aan het praten waren of in de keuken stonden. Al onze vijf kamers waren volgeboekt en de gasten grepen ons aanbod dat we ook voor kinderen kookten grif aan. Op onze menusuggesties kwam steevast een aarzelend ‘ehm, dat vinden onze boys niet lekker…ze vinden eigenlijk niks lekker. DSC06199 (640x425)Kun je anders het brood even weken in een ei-melk-suiker mengsel? En een zacht eitje koken, maar wel zo dat je je brood erin kan dippen. ’ ‘O, en onze boys MOETEN straks na dit ontbijt echt nog een ontbijtje hebben. Kun je nog wat toost maken? En kun je NU wat melk opwarmen want ze zijn zoooo aan warme chocolademelk toe!’ DSC06805 (640x425)Briesend stond Marleen in de keuken, maar het was gelukkig ook beregezellig, naast tarwe allergie, snijplanken smetvrees en mieren in de muesli. Ouderwetse spelletjes op het gras zoals spijkerpoepen (favoriet van Felice), kruiwagen race en slalom (Felice: ‘sjaal om’) waren de bom. We zorgden verder voor superlekker eten, een kerstboom met lichtjes, het lokale kerkkoor kwam kerstliedjes zingen, traditionele Gulengulu dansers deden een performance en we roosterden marshmallows bij een kampvuurtje.

Toen manager Innocent ook nog een paar dagen met vakantie ging was het echt serieus aanpoten. DSC06591 (640x425)Hoeveel schepjes suiker moeten we ook alweer afmeten voor de theepauze van de staf? Waar halen we last minute nog wat eieren vandaan? Hoe moet de was drogen als het de hele dag regent? Wie mag erbij zijn als we de tipbox openen en het geld verdelen? Hebben we wel genoeg cash in huis om de salarissen uit te betalen? Dagobert Duck Veldman zat tot diep in de nacht tussen z’n bankbiljetjes.Toen we alle gasten hadden uitgezwaaid konden we eindelijk op kraambezoek bij een staflid. Wel apart om, op verzoek, met een zak Omo waspoeder als kraamkado aan te komen.

DSC06488 (640x425)Verder gaan de dagen hier nooit zoals gepland. Om de haverklap wordt er vrij gevraagd omdat er een begrafenis is waar een staflid heen moet. We schrokken ons rot toen de enige vrouw van de staf zonder een spier te vertrekken meldde dat haar ‘sister’ overleden was en of ze de dag erop vrij kon hebben. Ja natuurlijk! Gaat het verder wel een beetje?? Na doorvragen bleek het om een verre nicht te gaan. Dan weer komt er een lokale verkoper langs (die trouwens nooit wisselgeld heeft) of iemand heeft dringend eerste hulp nodig. Marleen ging bijna van haar graat toen ze in een enorme wond keek die veroorzaakt was door een rondvliegende fietstrapper, maar was blij dat ze  onze enorme EHBO doos kon gebruiken. Dan weer komt er iemand langs die werk zoekt, kinderen komen een boodschap doorgeven van een staflid dat geen mobiele telefoon heeft of een jongetje uit de buurt komt wat kooltjes halen om thuis vuur te kunnen maken. En dan ineens is het 6 uur en komen de nachtwachten alweer binnen.

Het beroep van nachtwacht is eigenlijk meer een sociaal project dan dat er echt iets te bewaken valt. Hun taken zijn beperkt tot het wassen van de auto’s van gasten, de was binnenhalen als het gaat regenen en checken of alles goed afgesloten is. En wakker blijven natuurlijk. Omdat ze met z’n tweeën zijn kunnen ze elkaar natuurlijk goed afwisselen met hazenslaapjes. Al een paar keer betrapten we een snurker. P1140512 (640x480)Grappig om de wakkere van de twee tevergeefs opvallend hard te horen kuchen op het horen van onze naderende voetstappen. Als ingebouwde controle moeten ze vanaf laat in de avond Innocent elk half uur flashen, even de telefoon over laten gaan. Die Innocent natuurlijk op stil heeft staan zodat hij ’s ochtends het aantal gemiste oproepen kan checken. Als er écht iets is moeten ze Innocent op een ander nummer bellen, maar eigenlijk weet niemand wat vervolgens het noodplan is. Politie kun je hier vergeten; dan kun je maar beter zelf een honkbalknuppel bij de hand hebben (echt waar!).  

DSC06521 (640x425)We hebben ook konijnen. Soms zijn het er vijftien, dan weer twintig, dan weer terug naar twaalf. Na onze eerste meeting met de staf hadden we op hun vraag om een gevarieerder menu met vlees duidelijk gemaakt dat dat hooguit op speciale dagen zou zijn. Met Kerst opperde een clever staflid dat dit nu wel een speciale dag was, dus hoe zat het met vlees? Okee, een konijn dan. Waar ze vervolgens 3 uur over deden om die klaar te maken. Toen we de konijntjes gingen voeren vroeg Felice zich oprecht af of die niet ook vanillevla met spikkels willen? Of nagellak? Basisbehoeftes voor Felice, dus waarom niet voor konijnen? Felice vindt de slakken in de tuin na elke regenbui eigenlijk het leukst. Eerst durfde ze ze niet op te pakken, maar nu plukt ze ze overal vandaan en zet ze allemaal bij elkaar, gezellig als een soort familie. Toen ze een slak met een kapot huisje vond zei ze ‘o, maar we kunnen die toch nog wel lijmen met plakband?’ Slangen zijn er ook. Toen Marleen met wat gasten zat te kletsen joeg Joost ondertussen met Innocent een deurtje verder een slang uit onze kantoorruimte. En tijdens een wandeling zagen we een ongekend dik en lang exemplaar de bosjes in duiken, hoogstwaarschijnlijk een python..

2014-01-09 16.28.55 (480x640)En af en toe gaan we weer naar de grote stad Lilongwe, wat eigenlijk meer een dorp is. Je komt steeds dezelfde mensen tegen, expats die bij ons hebben overnacht. Snel graven we in ons geheugen om dan heel spontaan ‘hee Sue!’ te kunnen zeggen. Het was hoog tijd om weer wat nieuws voor Felice te kopen dus togen we er naar de markt. Enorme balen vol tweedehandskleding worden dagelijks uitgepakt door de verkopers. Wij graaiden in een berg ‘nieuwe kleding’ wat betekende dat deze zak net vers was aangekomen en niet eerder was geopend. En daar is de prijs dan weer naar. Fijn onderhandelen dus voor de ‘nieuwe’ Tokkie outfit van Felice. Tijdens de lunch in een door Nederlanders gerund guesthouse zorgde Felice nog voor een onaangename verrassing voor de ober. Nietsvermoedend kwam hij met een vol blad onze broodjes buiten brengen, maar zag niet dat Felice al spelend de glazen schuifdeuren had dichtgedaan. Met een enorme dreun knalde hij tegen de ruit aan. Felice schrok zo dat ze eerst moest huilen, maar toen ze de stukjes komkommer tegen het glas geplakt zag vond ze het ineens een hele goeie grap en moest er hard om lachen.      

DSC06379 (640x425)De tijd gaat ineens hard want ons vertrek komt in zicht! Op 15 maart landen we weer op Hollandse grond. Felice fantaseert al over wat ze allemaal uit Malawi wil ‘neemnemen’ naar Amsterdam. Ijsjes, marshmallows, leeuwen, slangen. Ze zal Naseem, het bijna 2-jarig zoontje van Innocent, wel gaan missen. Een speelmaatje dat ze lekker de baas kan zijn en overal met zich meesleurt als een pop maar met wie ze ook grote lol heeft. Wij zullen het lodge-leven en de mensen hier zeker missen, maar fantaseren ook over de kroeg, vrienden en familie zien, een weekendje weg (met en zonder elkaar;), hardlopen en fietsen op vlakke grond, snel internet en de bioscoop. En allerlei elektrische apparaten die hier met een zonne-energie systeem uit den boze zijn. Nooit gedacht weer zin te hebben om een blender, wasmachine of koffiezet apparaat op ON te zetten. Voor vertrek steken we ons nog even in het nieuw uit de zak van Max op de markt in Lilongwe, en dan zijn we er klaar voor!   

Geplaatst in World Cruisers | 24 Reacties

Nieuw vakantie-adresje!

En dan ben je eigenaar van een lodge in Malawi! Vandaar dat we bijna zeven weken weinig van ons hebben laten horen. Ongelooflijk maar waar: samen met Ans (oud-collega van Joost die in Oeganda woont) zitten we nu officieel in de tourisme-branche.DSC05484 (425x640) ‘Lodge’, een woord dat wij tot voor kort ook niet kenden, maar dat hier eigenlijk voor alles wordt gebruikt dat met het herbergen van gasten te maken heeft. Een soort kruising tussen een guesthouse, hotel en B&B dus. Een supergave wending in onze reis die we zelf ook niet voorzien hadden, zoals wel meer onderweg, maar hier kwam wel even serieus veel bij kijken. In lijn dus met onze laatste ‘druk druk druk’ blog hebben we het de laatste weken best druk gehad met dit hele aankoop-proces. Op 10 december was het echt officieel: de verkopende partij had het contract ook getekend. WHAAAAA! In dit blog dus wat inzicht in deze rollercoaster van de afgelopen tijd. Mét een glas champagne aan onze eigen ‘thuis’bar, ting ting!

Toeval bestaat niet. Dat bleek toen we bij Ans in oktober op de veranda in Kampala zaten,  uitkijkend over het Victoriameer. Wij vertelden haar dat we in Malawi, toen twee maanden terug, puur uit nieuwsgierigheid eens hadden gegoogeld op ‘lodge for sale in Malawi’.

P1140512 (640x480)

En ja hoor, er stond er één te koop in een stuk prachtig regenwoud. Wel voor de wat meer kapitaalkrachtige mens, zeg maar. We toerden dus verder en dachten er niet echt meer aan. Eenmaal in Oeganda bij Ans thuis vertelde ze dat ze al een tijd bezig was om precies die lodge te kopen. Er kwam veel wijn op tafel en om een lang verhaal kort te maken besloten we helemaal enthousiast te kijken of we het niet samen konden kopen. In ons geval zonder de lodge gezien te hebben. Het voelde goed en de verkopers wilden net als wij snel schakelen. Het zal niemand verbazen…toch maar besloten om het zelf eerst eens met eigen ogen te zien.

Veel dank ook nog aan alle juridische adviezen en kritisch denkwerk van vrienden en familie bij wie we onze plannen over de lodge eens toetsten. Bij hoge uitzondering lukte het zelfs om hier en daar te skypen. Verder doken we avond aan avond in rapporten, info over toerisme en ondernemen in Malawi, belastingwetgeving en andere fijne onderwerpen.

P1140123 (640x480)Toen hoorden we ook nog dat ons huisje in Amsterdam tot eind februari verhuurd kan worden. Yes, overwinteren in Afrika! En we maakten ons verder op voor een echte roadtrip van Kampala naar Malawi. Zo snel mogelijk, met de vlam in de pijp, lekker wat uren in de Pino maken. Normaal gaat het bij reizen niet zozeer om de bestemming, maar om de weg er naartoe. Laten we het nog heel even over die 2500 kilometer hebben die we in een week tijd aflegden…

Op een zondag eind oktober vertrokken we. Het duurde uren voordat we ons door het drukke verkeer in Kampala hadden gewurmd. Met weemoed aten we onze laatste rolex, een top-straatsnack van een omelet in een opgerolde chapati, net voordat we de grens overgingen, Rwanda in. Wat een wereld van verschil! P1140375 (640x480)Op prachtig asfalt reden we door groene heuvels en theeplantages. Hordes mensen met oranje hesjes waren gedisciplineerd bezig om kleine muurtjes langs de weg te metselen als een soort super-afwerking. In Kigali waren we stomverbaasd over de orde en netheid. Alle bestuurders van motortaxi’s droegen helmen en  reflecterende hesjes, op de stoplichten werd in seconden teruggeteld tot het licht op rood of groen ging en alle straten waren keurig genummerd. Wauw. Na een kleine 24 uur in Rwanda raceten we door naar Tanzania. He, dat was meteen weer vertrouwd, een heerlijk stoffige chaos. En lekker slapen in een echt Afrikaans hotel (wat altijd iets met ‘executive’ heet, daar kicken de mensen hier echt op) met pompeuze meubels, veel spiegels en gezellige badkamertegels op vloeren en muren. Je zou denken dat dat misschien handig is qua schoonmaken maar daar is dan weer niet veel van te zien. Voor de sfeer en de klantvriendelijkheid hoef je het in ieder geval niet te doen.

P1140586 (640x480)‘Ah, ik zie het al, een olielek!’ zegt Felice als we ‘autopechje’ spelen. Hoe verder we rijden, hoe droger en stoffiger het wordt. Overal herders met kuddes broodmagere koeien die langs de wegen sloffen. Ook veel bijenkasten die in de bomen hangen. Felice is ondertussen iets meer in de vragen-fase beland. Zo wordt het liedje ‘in een groen groen groen knollenland’ toch wel ingewikkeld: want wat is een jager? Wat is een knollenland en wat is ‘verdroten’? We hebben gelukkig alle tijd op de weg om dat allemaal uit te leggen.

DSC05494 (640x425)En dan is het zover: we komen aan in Malawi en rijden helemaal excited richting de Forest Reserve in Ntchisi. Na een kilometerlange dirtroad die alsmaar verder de hoogte in gaat, arriveren we op 1400 meter en worden verblind door de fabelachtige uitzichten over het meer van Malawi. Op een  heldere dag kun je recht vooruit ruim 100 kilometer ver kijken en zie je bergketens uit Mozambique opduiken. Als je naar links kijkt zie je een van de laatst overgebleven regenwouden van Zuidelijk Afrika waar je geweldige hikes kunt doen en rechts kijk je uit over de lokale dorpen die in de vlakte liggen. Al met al geen verkeerd optrekje dus. En met vijf gastenkamers en acht man personeel is het lekker overzichtelijk. Felice heeft ook oog voor de prachtige natuur. Als we in de mooie tuin staan en ons vergapen aan het uitzicht zegt Felice: ‘ah, en hier moet dan asfalt komen.’

P1340807 (640x480)De Malawiaanse manager Innocent is echt goud. En alles lijkt hier on-malawiaans goed geregeld te zijn. Schone kamers, klantvriendelijkheid, goddelijk eten. Ook al zijn de vorige eigenaars hier al bijna een jaar niet meer geweest, de standaard is nog steeds hoog gehouden. Wat te denken van gecarameliseerde uien-feta taart met sesam-worteltjes en verse kruiden-couscous?? We zijn in de hemel beland! Er is natuurlijk heus wel wat te verbeteren en het is ook duidelijk dat er al een paar jaar niet meer is geïnvesteerd in de plek, maar wij zien hier absoluut potentie in. We besluiten dan ook er vol voor te gaan en de deal zo snel mogelijk rond te maken. Een lekker idee ook om eens in de zoveel tijd voor een paar maanden de boel de boel te laten in Nederland en naar deze geweldige plek te gaan.

DSC05652 (640x425)Het duurt echter langer dan gedacht voordat de deal rond is. Na eindelijk een Malawiaanse advocaat gevonden te hebben die ons begeleid met de hele aankoop moet er nog van alles uitgezocht worden. ‘Naar Lilongwe gaan’ is voor Felice nu gelijk aan ‘saaie afspraken hebben’, maar gelukkig hebben ze daar ook ijsjes! We merken al heel snel dat Lilongwe een klein dorp is waar je steeds weer dezelfde gezichten tegenkomt, én waar het nieuws sneller dan je schaduw gaat. Het gerucht dat er mogelijk nieuwe eigenaars zijn van deze lodge bereikt ons zelfs.

P1140750 (640x480)Hoewel onze handen jeuken om aan de slag te gaan kunnen we eigenlijk nog niet zoveel doen in de lodge in deze vacuum-periode. Dus we besluiten op lodge-tour te gaan om onze concurrentie eens in kaart te brengen. Bijna twee weken tuffen we door zuid-Malawi, vergelijken prijzen en kamers, maken foto’s van interieurs, vragen alvast prijzen op voor iets als het aanleggen van een zwembad en spreken -tig managers en eigenaars. Felice maakt intussen enorme taal-sprongen waar blijkbaar ook een kleine terugval bij hoort. Van de ‘kn’ maakt ze ‘kr’,  waardoor ze een ‘krakworst’ eet, wil ‘kruffelen’ of pijn heeft aan haar ‘krie’.

P1140919 (640x480)Eenmaal weer terug in Ntchisi Forest Lodge, wat Felice inmiddels ook al kan uitspreken, begint de staf wel door te krijgen dat we geen gewone gasten zijn. Alleen Innocent weet van onze koopplannen, maar als we dagenlang met meetlinten door het bijna 100 jaar oude gebouw lopen, kussens van stoelen halen en schuiven met tafels zie je ze denken… Eind november tekenen we in aanwezigheid van onze advocaat eindelijk het contract dat daarna met DHL naar de verkopers gaat. Gelukkig verstaat de advocaat geen Nederlands; de opmerking van Felice dat de advocaat een beetje stinkt is niet zo heel feestelijk. Hoewel het een ‘saaie afspraak’ is vermaakt Felice zich verder door zelf ook ‘mini-contractjes’ te tekenen.

P1140964 (640x480)We vieren tussendoor ook nog Sinterklaas bij de honorair consul thuis in Malawi, samen met 11 andere kinderen en een groep Nederlanders die allemaal in Malawi wonen. Om te gillen – Sint en glimmend zwart geschminkte zwarte Pieten (heet!!) komen aanrijden achterin een pick-up auto. Het duurde even, want ze bleken aangehouden te zijn door de politie in de stad… leg dat maar even uit! Felice vindt er eigenlijk niet zoveel aan. Ze is heel stilletjes en durft niet bij Sint op schoot. De trampoline en zwembad in de tuin zijn veel interessanter, en de kilo’s pepernoten zijn helemaal de bom. Met ‘dag Sinterklaasje’ wuiven we de oude baas en z’n gevolg weer uit. Als de braai aangaat, de rijsttafel met pindasaus opgediend wordt en iedereen een alcoholische versnapering uit z’n eigen coolbox haalt is het feest helemaal compleet. Welkom in Malawi!

DSC05640 (640x425)Het verlossende mailtje van de verkopende partij volgt op 10 december. Het contract is getekend, het bedrag ontvangen, we krijgen ‘de sleutel’! We vieren het met bubbels en boxwijn, op afstand met Ans en met onze  nieuwbakken vrienden die te gast zijn in ONZE lodge! Op vrijdag de 13e om 7.00 zullen we in een stafmeeting aangekondigd worden als nieuwe eigenaars. We tollen ons bed in na veel te veel wijn. Om tien over zeven schrikt Marleen wakker en komen we stinkend en grijnzend aan op de veranda waar iedereen al op ons zit te wachten. P1340908 (640x360)Top, zo’n begin. Vervolgens meteen voorzichtige vragen over geld en leningen, een gevarieerder menu (met vlees!) en zorgen van staf over voortzetting van contracten. O wat is er veel te doen! We maken ons verder op voor assistent-manager: de week voor Kerst gaan we  Innocent met vakantie sturen en zullen wij ’s ochtends meehelpen met eitjes pocheren voor gasten, de nachtbewakers scherp houden ’s nachts, de staf instrueren en gasten adviseren welke wandeling ze het beste kunnen maken. Hoe onwerkelijk is dit allemaal?

We hebben gelukkig ook hulp. Dave en Marly, een Nederlands stel dat op de motor door Afrika toert, helpen ons nu al ruim 2 weken met het hele energie-systeem, meedenken over efficientie en allerlei klusjes. Goud!

DSC05787 (640x425)Altijd gehoopt om hobby-technisch meer te doen met eten, en dat gebeurt nu! Marleen gaat helemaal op in de keuken, experimenteert met gerechten samen met de chefkok en wordt wild van alle heerlijkheden die uit de buurt komen. Macadamianoten, koffie, mango’s. Verse kruiden uit eigen tuin, zelfgemaakt brood en jam.. Joost stort zich met Dave vol op het zonne-energie systeem dat al een tijd niet meer goed liep en op de windmolen die ook niet meer draaide. Omdat we behoorlijk afgelegen zijn van de bewoonde wereld hebben we namelijk geen aansluiting op het elektriciteitsnet. De lodge loopt op zonne- en windenergie en het water voor de douches komt uit een zonneboiler. Een wat oudere gast die ’s nachts altijd aan een zuurstofapparaatje slaapt konden we trots vertellen dat hij die nacht op zonne-energie had geademd..

DSC05797 (640x425)Verder kijken we met een architect naar de bouw van nieuwe ‘bos-hutten’ op ons terrein, zoeken we uit waar een zwembadje en speeltuintje kunnen komen en pakken we prijzen van kamers aan.  Zo worden we binnen no-time allesdoeners. Felice rent de hele dag op blote voeten in en om het huis, zoekt slakken, plukt aardbeien en weet inmiddels donders goed dat ze geen troep moet maken als er gasten zijn. We zijn de hele dag bezig, Felice moet zich veel zelf vermaken. Soms heeft ze daar even geen zin meer in en moeten we komen om ‘even te kletsen’.

DSC05769 (640x425)We maken ons nu op voor een warme, zonnige kerst. Boom en ballen aangeschaft, kalkoen ingeslagen en het activiteitenprogramma samengesteld. We zijn volgeboekt! Aangezien we tot nu toe in een van de kamers hebben gewoond betekent dat dat we plaats moeten maken voor de gasten. En dus in de Pino moeten slapen op het parkeerplaatsje. ‘Voor hen was geen plaats meer in de herberg’, waar hebben we dat eerder gehoord… Ook wel weer verfrissend, de eigenaars die elke ochtend verkreukeld uit de Pino komen wandelen. Maar first things first, vanmiddag eerst nog even een vergadering met alle chiefs uit de omliggende dorpen. Een hele goede Kerst iedereen!

 

 

 

 

 

Geplaatst in World Cruisers | 15 Reacties

Druk druk druk in Afrika

DSC02725 (640x425)‘Happy birthday to you’-zingend komt de hele keukenploeg met een taart vol kaarsjes aanlopen. Het opschrift is bijna goed doorgekomen, op een r na: ‘Hiepedepiep Felice 3 jaar.’ Het is dierendag, 4 oktober, en Felice zit helemaal te glunderen in haar feestjurk met feesthoed op. Ze steekt drie kromme vingertjes op als we vragen hoe oud ze nu is. We zitten in The Haven, in Jinja. Een heerlijke plek aan de Oegandese Nijl waar voornamelijk expats uit Kampala zich laten verwennen in luxe lodges met heerlijk eten en een zwembad. Een echte ‘treat’ dus voor deze doorgewinterde kampeerders, ook al slapen we dan wel gewoon in de Pino op het grasveld..

DSC02762 (640x425)De verjaardagstaart is kolossaal. Kleine formaten kennen ze hier niet. Dat het een vruchtentaart moest worden is niet helemaal doorgekomen; bij het aansnijden blijkt het een gortdroge chocoladecake met veel glazuur. Het personeel vindt het niet erg!

’s Ochtends vroeg een feestontbijtje in de stad Jinja, in een koffietentje waar nota bene een dependance van het Nederlandse merk BROOD zit. Gretig slaan we daar wat van in. Net buiten Jinja zien we in de berm een groep mannen met allemaal dezelfde felgele outfit aan het werk. Het zijn gevangenen die zich nuttig moeten maken met community work, iets dat in het hele land zo gedaan wordt. Je kunt de gevangenen zelfs inhuren om klussen voor je te doen.

P1130694De verjaardag staat verder in het teken van alles doen waar Felice zin in heeft: van de zandbak naar het zwembad, door naar de speelhoek waar de kleurenkermis van Fisher Price-meuk je tegemoet komt en puzzelen met haar cadeau van wel 48 stukjes. ‘Ik ben een puzzelmaster!’ gilt ze trots. En ’s avonds even skypen met opa en oma, frietjes eten en ijs toe!

De volgende ochtend bij het ontbijt zingt Felice ‘ei ei ei en we zijn zo blij’. Even denken we dat ze nog in haar verjaardag is blijven hangen, maar dan zien we dat de eitjes worden opgediend. We gaan door naar Kampala, nadat we eerst Joost’s nichtje Anneloes in Jinja uitgebreid zien. Zij zit daar net voor een stoer avontuur van een jaar. Wat is het vervolgens een drama om Kampala binnen te komen! Al 30 kilometer voor de stad is het filerijden. Joost laveert tussen alle taxibusjes, motors en auto’s door alsof hij nooit anders gedaan heeft met af en toe een flinke ram op de toeter.

P1130967 (640x480)DSC04420 (640x425)Kampala wint echt van Nairobi wat chaos en drukte betreft. Overal taxibusjes en boda boda’s – motortaxi’s die met passagiers achterop en vaak zonder helm als een dolle door het verkeer razen. En zijn er mensen in Kampala die GEEN handeltje hebben? We passeren het ene na het andere koopwaar stalletje, van oude auto-onderdelen en gekleurd plastic servies tot bloederige halve meters koe die aan roestige haken bungelen. Joost wordt helemaal nostalgisch bij de aanblik van streetfood-tentjes met de bekende ‘rolex’: chapati’s waar een omelet ingerold zit. Dat moet natuurlijk geproefd worden!

P1130736We logeren bij Ans die Joost van War Child kent. Ze woont met haar twee zoons op een van de heuvels in Kampala met prachtig uitzicht op het meer. Hier hebben we tijd om onze opdracht in een SOS Kinderdorp in Gulu, het noorden van Oeganda, voor te bereiden. Felice vindt het wel weer fijn om in een echt huis te kunnen rondbanjeren en voelt zich meteen thuis. ‘Mag ik een beetje drinken? Mijn nek is helemaal uitgedroogd!’ zegt ze terwijl ze de grote ijskast al opentrekt.

DSC04780 (640x425)We bezoeken in het noorden zowel een project van SOS Kinderdorpen als een oude bekende van Joost, Joseph, in Lira. Hij is al jaren chauffeur bij Right To Play en heeft Joost ontelbare keren vervoerd toen hij in 2005 in Oeganda voor Right To Play vrijwilliger was. Nu zijn de rollen eens omgedraaid en zit Joseph onwennig naast driver Joost. In deze regio heeft de LRA van Joseph Kony begin 2000 vreselijk huisgehouden: kinderen werden ontvoerd om in het leger mee te doen, volwassenen werden vermoord of verminkt.

Het is heel bijzonder om het leven in een SOS Kinderdorp een paar dagen lang mee te maken. De kleintjes roepen steeds ‘waar is de jonge mzungu?’ want ze willen allemaal met Felice spelen. De oudere kinderen roepen ‘hello baby!’ naar Felice. Dat gebeurt wel vaker, zo wordt een kleintje hier nou eenmaal aangesproken, maar sinds haar verjaardag zegt Felice nu ferm ‘ik ben geen baby!’

DSC04416 (640x425)Het zijn lange dagen, deze ‘projectbezoek-dagen’, maar ongelooflijk leuk om Oeganda op een andere manier te ervaren dan alleen als toerist. Nog zo’n mooi project dat we zien is ‘Building Skills’ van War Child. Met ‘Doe je droombaan’ had Joost hiervoor geld opgehaald. Jongeren leren een vak zodat ze een eigen bedrijfje kunnen beginnen of gewoon een baan kunnen krijgen. DSC04460 (640x425)Vlakbij Gulu bezoeken we een garage-workshop, een motorreparatie-bedrijfje en een spaargroep. De mannen en vrouwen die een deel van hun verdiende geld in de spaargroep inleggen willen ook een traditionele ‘courtship’ dans voor ons doen. ‘Ha, de billendans! Die kan ik ook!’ roept Felice als ze allemaal op ritmisch getrommel onmogelijke bewegingen maken vanuit de heuppartij.

DSC05400 (640x425)Ons ‘noordelijk rondje’ brengt ons ook naar Soroti temidden van groene moerasvelden. We nemen even een kijkje bij een bijzonder Right To Play event dat stomtoevallig net dan plaatsvindt. Vanuit een corporate samenwerking tussen een Noorse opticien-keten en Right To Play Noorwegen kunnen mensen gratis hun ogen laten testen en, als dat de oplossing is, ter plekke een brilletje krijgen. DSC05453 (640x425)De opkomt is overweldigend; meer dan 1000 mensen, jong en oud, zitten in de schaduw van een grote tent op een zonovergoten uitgestrekt sportveld. Ze luisteren geduldig naar muziek die uit de boxen schalt. Een man komt aan het eind van de ochtend aan en heeft net 60 km in een taxibusje gezeten. Zijn bril heeft nog maar 1 glas en hangt met touwtjes aan elkaar. De wachtende menigte schrikt hem niet af. Wauw, gaaf om de gelukkige nieuwe bril-dragers helemaal trots de tent uit te zien lopen!

O ja, dat familiepakket luiers met wat verdwaalde zwemluiers dat we al meezeulen sinds Mozambique….dat hebben we eindelijk achtergelaten bij een crèche onderweg. We hebben ons de moeite bespaard om het concept ‘zwemluier’ uit te leggen. Dat voelt ineens wel als een héél westerse uitvinding.

DSC04404 (640x425)En wat mensen allemaal op hun hoofd dragen, of achterop hun fiets of motor meezeulen…daar kun je een hele fotoreportage aan wijden. Hilarisch als een vrouw met een grote kamerplant op haar hoofd voorbijkomt met uitgestreken gezicht. Grappig als we een motorrijder bijna niet meer zien omdat er honderden zakken broden als een grote wolk om hem heen gedrapeerd zijn. P1130675Bloedlink wanneer een motorrijder voorbij scheurt met een grote stapel bamboestokken overdwars die aan beide kanten een paar meter uitsteken. En mocht je iets kwijt zijn, erectieproblemen hebben of succes in de business willen: dan kun je contact opnemen met de vele doctor Juma’s die hun advertentie op palen en muren geplakt hebben. Zorgen dat je geliefde weer trouw wordt duurt 1 dag, dikkere billen voor vrouwen (wat nou liposuctie!) een paar uur, het vergroten van je ‘manhood’ 24 uur. We weerstaan onze nieuwsgierigheid om toch eens te bellen.

P1130869 (640x480)Hij staat in onze top-3 van ‘mooiste uitzicht vanaf de camping’: de hooggelegen Oegandese familiecamping ‘Moses’ bij Sipi Falls. Het gedonder van het water is de hele dag te horen en we kijken tussen twee bergen door naar een eindeloze groene vlakte. Met Felice in de rugzak dalen we met een gids af naar de waterval en worden overvallen door een enorme regenbui. P1130813 (480x640)Glibberend en glijdend door de klei-achtige modder lopen we snel omhoog, het laatste stuk bijna loodrecht op een houten ladder. Tja, ook in het droge seizoen regent het bijna wel elke dag eventjes goed hard. Leuk ook om tijdens een koffietour onze eigen koffie te branden, malen en natuurlijk proeven. Hier een paar dagen geen internet, af-en-aan elektriciteit en veel rolexen.

P1130778 (640x480)Grappig om weer eens op dezelfde plek terug te komen, dat is zeldzaam. Na ons rondje is het een fijn weerzien in The Haven met dikke vette verwennerij en daarna weer naar Ans in Kampala. ‘Hebbie hier weer internet? Kun je op feestboek?’ vraagt Felice meteen. Kool & the Gang staat nu vaak op met ‘Celebration’, ‘vier je feestje’ voor Felice, dat sinds haar verjaardag een echte hit is in Pino. Felice vindt het niks dat Marleen ook bijna jarig is, ‘mama mag niet jarig zijn, ik ben nog jarig!’ P1130980 (640x480)Wat een godsgeschenk om Marleen’s verjaardag in Kampala te vieren: van heerlijk koffietentje met taart waarop staat ‘Marleen 21 jaar’ naar een luxe spa voor massage, pedicure en een toplunch met een fles bubbels. Overigens wel gek om druipend van het zweet in de sauna te zitten met sauna-temperaturen buiten. Oei, wat hebben we het weer slecht…We moesten maar wat langer wegblijven. En dat is dan ook het plan nu. Voor ons dus een groene kerst in Malawi…

Geplaatst in World Cruisers | 3 Reacties

Losse flodders

jinja nijlHet wordt een Oegandese verjaardagstaart voor Felice op 4 oktober. We zijn er net aangekomen; in Jinja, waar de Nijl ‘begint’. Als je naar de spiegelgladde rivier kijkt vanaf onze camping is het moeilijk voor te stellen dat je verderop hele spannende rafting trips kunt maken op de meest heftige stroomversnellingen. Hoe de taart ook wordt, hij wordt ZOET. Want o, wat zijn Afrikanen dol op suiker! Hoe klein een dorp ook is, winkeltjes met snoep en vooral koekjes met ‘spul’ ertussen in alle (chemische) smaken is er altijd. Wij hebben ze ook ontdekt. Felice trekt de koekjes los en schraapt het spul eraf, wij krijgen de afgelikte overblijfsels. Thee zonder suiker bestellen levert hele verbaasde blikken op. En als je ergens een drankje wil drinken heb je de keus uit mierzoete Fanta of Cola. In de verzengende hitte kregen we wel pas de keus: op ‘room temperature’ of koud….duhhhh!?

P1130358 (640x480)Kenia duurde kort, maar was heel erg leuk. Even door de hassle heenbijten… Al bij de grens werden we belaagd door hordes Masai vrouwen met veelal kale hoofden, behangen met kralen en langgerekte gaten in hun oorlellen. Met geweld kregen we ringetjes van kralen in onze hand gedrukt, ‘a present for baby’. En neem meteen een leuke foto! Ah, wat lief van ze. Maar nee, je kunt de motoren pas weer starten als je eerst een hele rits armbanden of onmogelijke nekringen afneemt. Niet gedaan overigens.

2013-09-21 11.22.53 (480x640)In Nairobi maken we helaas treurige geschiedenis mee. Op zaterdag gaan we naar de mall. We waarderen het steeds meer: een plek waar alles is wat je (niet) nodig hebt. Een beetje hoe de Russische kapper er zichzelf presenteert: ‘a little piece of heaven on earth’. Felice is in haar element in het speelparadijs, wij slaan weer nieuwe boeken in en vullen de voorraad aan (‘Felice: konijn in blik moeten we ook nog hebben’). SAMSUNGEn met z’n drietjes dus naar de kapper. Daar horen we dat er geschoten is in de Westgate mall, zo’n 2 kilometer verderop, en er zelfs mensen gegijzeld zijn. Dat er zoveel doden en gewonden vallen en het de hele wereld overgaat is dan nog lang niet duidelijk. De tv staat dag en nacht aan op onze camping en we prijzen onszelf gelukkig dat we helemaal OK zijn. Een kleine week later krijgen we in Nakuru al de eerste schaamteloze video onder onze neus gedrukt: ‘I have something for you! The best clips from the Westgate attack!’

P1130603 (640x480)Soms maak je inschattingsfouten. En zo blijkt dat plassen in de berm altijd beter is dan een ‘echte’ WC. Vooral bij tankstations is het legendarisch slecht gesteld met het sanitair. Uit angst dat de camera in het donkere stinkgat valt en er geen water is om dan onze handen te wassen hebben we hier nog geen foto van. Felice zegt al bij elke toiletstop ‘ik ben heel benieuwd hoe de WC hier is’.

DSC02252 (640x425)In Nairobi gaan we een dag na het drama in de mall naar een bijzondere opvangplek voor neushoorns en wees-olifantjes, de David Sheldrick Trust. Samen met nog zeker 300 andere blanke safari-gangers kijken we hoe ruim 20 jonge olifantjes enorme flessen melk krijgen en met elkaar (en de verzorgers) spelen. De dieren zijn vaak slachtoffer van stropers: moeder olifant is gedood om haar ivoor en het jong is alleen achtergelaten. Ivoor schijnt een prijs per kilo op te brengen die hoger dan diamant ligt. Vooral in Azië zijn ze er gek op als afrodisiac en wondermedicijn. DSC02267 (640x425)Tijdens de olifantenshow verbazen we ons vooral over de outfits van andere bezoekers. Wie heeft toch bedacht dat je in Afrika altijd een flaphoed met touw onder je kin op moet, afritsbroeken in fletse kleuren en (vooral Amerikanen) witte sokken in New Balance schoenen? Van Felice krijgen we weer de bevestiging dat olifanten of ander wild niet op kunnen tegen koeien, geiten en schapen. ‘Ik wil hier weg’, roept ze al na een kwartier.

2013-09-22 17.01.02 (640x480)En dan, op een drukke hoofdweg in Nairobi, zit de versnellingsbak muurvast. Geen beweging meer in te krijgen. Snel naar de kant. Kunnen we de gevarendriehoeken ook eens gebruiken. Wonder boven wonder kan er een tijdje later toch weer geschakeld worden, maar we verkassen voor de zekerheid naar een camping waar ze goeie monteurs ter plaatse hebben. Binnen no-time ligt de hele versnellingsbak op de grond. Die nacht slapen we in de olielucht die af en toe door het gat in de bodem van de Pino walmt. We zien het maar als natuurlijke airco. Binnen 2 dagen loopt Pino weer als een zonnetje en kunnen we Nairobi verlaten.

Natuurlijk is het zo nu en dan ook tijd om de heilige knuffels Muis en Konijn in bad te doen. Als ze niet kwijt zijn overigens, wat enorm veel stress met zich meebrengt. Ze gaan overal mee naar toe dus slingeren ook overal rond. In de douche, op straat, in het gras. Na hun badje gaan ze lekker aan de waslijn. DSC02396 (640x425)Felice neemt verder langzaam Afrikaanse gebruiken over. Stenen, takken en flessendoppen zijn het helemaal wat speelgoed betreft. Voor vertrek naar een nieuwe camping stort ze steeds een hele emmer met troep in de Pino om mee te nemen, die wij er dan weer stiekem uitgooien. Het is wat moeilijker om het lege tien litervat water ongezien achter te laten. Felice zet dat steeds op haar hoofd en loopt dan trots rond. ‘Memmerie’ spelen is trouwens ook favoriet en dat doen we vaak in het ‘restantje’, als er een restaurantje op de camping is.

DSC02285 (640x425)Na de drukke smog-stad weer snel de natuur in. Naar het prachtige Lake Naivasha met nijlpaarden, vogels en tilapia vissen. Alleen een laag hekje van schrikdraad om de hippo’s te weren staat tussen ons en het meer in. Er zijn hier veel Nederlandse (en Indiase) rozenkwekers. Naast deze bedrijven zijn hele arbeidersdorpjes uit de grond gestampt waar alle werknemers met vrouw en kinderen wonen. Om het Nederlandse tintje in deze regio kracht bij te zetten huren we twee mountainbikes om een game drive door Hell’s Gate National Park te maken. Er wordt bij de hoofdingang gestaakt omdat een Indiase baas zijn personeel al twee maanden niet heeft uitbetaald. DSC02268 (640x425)We moeten daarom helemaal omfietsen naar een andere ingang waar volop elektriciteit gewonnen wordt uit warmwaterbronnen. We snappen meteen waar ‘Hell’s Gate’ vandaan komt. Gezellig fietsend tussen industrie, langsdenderende vrachtwagens en sissende schoorstenen komen we eindelijk tussen zebra’s en giraffen terecht. En wie heeft een stevig kinderstoeltje met Europese veiligheidsnormen nodig als je ook een plastic stoel achterop de bagagedrager kan vastbinden? Vanaf haar plastic troon gilt Felice ‘Billen! Pis!’ als we langs een echo-rotswand fietsen. En wij doen lekker mee natuurlijk.

DSC02424 (640x425)DSC02493 (640x425)De Serengeti hebben we overgeslagen in Tanzania, dus nu moeten we echt wel naar de Masai Mara, een wildpark dat grenst aan de Serengeti. De wildebeesten migreren tussen deze parken en wij zien in ‘de Mara’ inderdaad een ongelooflijke hoeveelheid van deze beesten. Het prijzige toegangsgeld gaat in ieder geval niet naar het onderhoud van de wegen. DSC02575 (640x425)De weg naar het park zelf is al een dramatische tocht van 60 kilometer waar we bijna 2 uur over doen. ‘Corregation’, ofwel alleen maar ribbeltjes in de aarden weg met hier en daar een pothole. Er zijn twee tactieken om hier te rijden: langzaam om je auto wat te sparen of snel. Wij kiezen voor snel: er is geen gesprek meer mogelijk en je vullingen rammelen bijna uit je mond, maar je bent er ook sneller vanaf. Overigens valt Felice op dit soort wegen altijd in slaap. De wegen in het park zijn niet veel beter. Maar het park zelf maakt veel goed. Uitgestrekte vlaktes met een enorme concentratie aan dieren, ook leeuwen. DSC02539 (640x425)We nemen Patrick, een Masai, in de arm als gids voor een gamedrive in de vroege ochtend. Vervolgens zien we leeuwen met versgevangen prooien, een vrouwtjesleeuw met jonge welpjes en een leeuwenkoppel ‘honeymooners’ die boven op elkaar duiken onder het toeziend oog van tien safari-auto’s.

Het regent bijna elke dag sinds we in Kenia zijn. P1130586 (640x480)Korte maar hevige stortbuien. Niet erg als je op een camping staat met beschutting en een fijne bar, maar het wordt anders als je op slechte wegen rijdt. Op de dag dat we wegrijden uit de Masai Mara, toch ook al geen fijn stuk, kiezen we voor een shortcut naar Nakuru. Op de navigatie staat dat het een ‘tar road’ is, maar het is niet meer dan stenen, zand of een mix daarvan. En het regent! We glibberen en glijden over de weg met maximaal 15 km per uur. P1130420 (480x640)Aan verschillende slippende taxibusjes (opschrift: ‘In dust I trust’) en bemodderde motorrijders vragen we of de weg verderop beter wordt. Jazeker! Wederom een inschattingsfout: ze hebben een heel ander referentiekader. En een heel slecht vermogen om afstanden te schatten. Het is altijd nog maar 5 minuten, of 2 kilometer, tot het beter wordt. Eindelijk, na 50 kilometer en bijna in het donker, bereiken we juichend het asfalt. Pino heeft zich top gehouden. Lekker, zo’n dagje off-road!

We bezoeken bij Nakuru een klein weeshuis, een project dat we via onze Amsterdamse buurman hebben leren kennen, met jongens en meisjes tussen de 11 en 18 jaar. Een meisje is slachtoffer geworden van het verkiezingsgeweld in 2007 en is beide ouders kwijtgeraakt. Een ander meisje was gedoemd al op haar tiende te trouwen met een veel oudere man. Haar ouders zagen het geld van de bruidsschat al binnenkomen en accepteerden maar al te graag. Het meisje vluchtte. Vol indrukken gaan we door naar Eldoret, de kweekvijver van de Keniaanse lange afstandslopers. P1130374 (640x480)Wij happen gewoon lopend al naar adem op 2500 meter terwijl groepjes Kenianen met 20 km per uur voorbijrennen, met beentjes zo dun als onze pols. De grootste verrassing in Eldoret is de kaasfabriek. Na een mini-kaasproeverijtje slaan we kaas, yoghurt, melk, zelfs karnemelk in. Felice pakt nog een foldertje,  of ‘floddertje’ zoals ze zelf zegt, mee en dan, na een nachtje in Eldoret, richting Oeganda.

P1130647 (640x480)Felice maakt in Jinja vrienden met een Oegandees jongetje op de camping. Of het een fase is of een gewoonte wordt is onduidelijk, maar ze eet sinds kort smakelijk haar eigen snot op. En kijkt dan ook vol interesse als het jongetje in zijn neus peutert. Openingszin Felice: ‘vind jij ook snot lekker?’ Wordt nog een zware concurrentie met die taart straks!

 

 

Geplaatst in World Cruisers | 9 Reacties

Kilimandaro

DSC02047 (640x425)Voor de thuisblijvers die denken dat alles hier fantastisch is en wij de hele dag zingend en high-fivend door Afrika rijden (en daar stiekem jaloers op zijn) is er goed nieuws. Wij hebben onze dag ook wel eens niet. Dan zijn we even klaar met elkaar en hebben we korte lontjes. Er zijn allerlei factoren die daaraan bijdragen. Felice slaapt nauwelijks meer overdag; soms doezelt ze weg in Pino tijdens een reisdag, maar staan we op een camping dan is ze niet meer in bed te branden. ‘Ik wil niet slapen!’ en wij hadden ons net zo verheugd op minstens een uur rust. Of ze heeft een nee-dag en bromt alleen maar ‘ik wil helemaal niks!’ Een tweede belangrijke factor is het doen van boodschappen. Omdat er alleen supermarkten in de echt grote steden zijn moeten we steeds de  straat op, bij allerlei handeltjes langs de weg. Joost en Felice blijven meestal in Pino zitten terwijl Marleen de winkeljungle in gaat.

De verkoper staat in een mini houten hutje, formaat toilet, en jij moet snel de voorraadplanken scannen en vanachter een houten toonbank aanwijzen wat je nodig hebt. En het is ondenkbaar dat dat allemaal in 1 winkeltje te vinden is. Gelukkig is er altijd wel een opgeschoten jongen die een paar woorden Engels spreekt en zich ongevraagd opwerpt als winkel-gids. P1130029Daar zijn eieren, daar is water, voor boter moeten we even oversteken, brood nee dat is hier niet. En dan afrekenen. Natuurlijk worden er meteen mzungu-prijzen gerekend. ‘Blanke’ prijzen. Dat betekent dus onderhandelen en soms boos weglopen -wat weer betekent dat we ergens anders op zoek moeten naar dat item. Vervolgens langs de rij vrouwen die op straat zit met groente en fruit. Zij hebben werkelijk nooit wisselgeld. P1130335 (640x480)En wij hebben het niet altijd klein. Voordat je terugkrijgt van het grootste geldbriefje dat er is, 5 euro, ben je zo weer tien minuten verder. Uit ellende geef je dan maar het volledige bedrag  uit. En dat zien die andere verkoopsters natuurlijk en ineens ben je omsingeld door vrouwen die schalen wortels, avocado’s, sla of exotisch fruit in je gezicht hangen. Inmiddels zijn Joost en Felice bijna gesmolten van de hitte in de auto en krijgt Marleen alleen maar een ‘waar bleef je nou!’ toegeblaft. Het is dan bijvoorbeeld tien uur in de ochtend. Er zijn dagen dat we niet zo goed met dit soort dingen om kunnen gaan. Felice krijgt trouwens wel wat mee van dit soort geshop. Uit het niets zegt ze ‘mag ik vier voor duizend?’

P1120994De Tanzaniaanse verkeerspolitie blijft overal aanwezig met hun 50 km controles. Ze staan ofwel aan het begin of aan het eind van een dorpje. In beide gevallen is ons volledig onduidelijk waar het dorp en dus de 50 km-zone nou begint en eindigt. Maar we mogen onszelf op de borst kloppen, we hebben al weken geen boetes meer gekregen! Dat komt door onze nieuwe tactiek. Als de politie naar ons wuift – in twee van de drie keer om ons naar de kant te gebaren- wuift Joost vriendelijk terug en rijdt gewoon door. En het werkt!! Joost scant van tevoren wel even of er geen snelle politiewagen in de berm staat, maar dat is meestal niet het geval. Ons budget voor boetes kunnen we dus lekker aan andere dingen uitgeven. Bijvoorbeeld aan dure campings..

P1130321 (480x640)P1130275 (640x480)Vanuit Dar es Salaam zoefden we naar een campsite in Bagamoyo voor een nachtje. Prachtige plek, een groene oase van gras, bloemen en bomen, vlakbij de zee. Huurde je een huisje dan was je de koning te rijk, maar ze hadden het niet zo op kampeerders en daar was dus ook niks voor geregeld.  Nog nooit zo duur gekampeerd voor nul faciliteit. Ze kwamen gelukkig wel een teil warm water brengen voor Felice zodat mevrouw de koningin alsnog lekker warm kon badderen. Neem dan onze volgende plek, ook weer aan het strand, Peponi. Het laatste stuk weg was zo hobbelig en slecht dat één van onze voorlampen bij aankomst eraf getrild bleek. Wat een heerlijk oord! Beschut, groen, lekkere douches en lekkere lounge banken. Hier zijn we een paar dagen blijven hangen, samen met een heel gezellig Australisch en een Zuid-Afrikaans stel met wie we een avond doorzakten met vis, bier en Jägermeister. DSC02057 (640x425)DSC02065 (640x425)Overdags was Felice niet meer uit het zwembad weg te slaan. We ontdekten briljant lekkere houtovenpizza’s in het resort naast Peponi, met zelfs een kledingwinkeltje dat zo in de Amsterdamse Negen Straatjes had gekund. Marleen hield met pijn in haar hart de hand op de knip.

P1130287 (640x480)Vervolgens naar de Usumburu mountains waar we een paar dagen in Irente Farm lodge bleven. Felice straalde helemaal toen de manager ‘Jackson’ bleek te heten: Michael Jackson natuurlijk! Een prachtige camping in de bergen en dus ’s avonds ook behoorlijk koud. En wat een feest, er was een farmshop waar ze de meest heerlijke zelfgemaakte dingen verkochten. Bruin brood (!), creamcheese, macadamia noten, jam en zelfs kaas! P1130295 (640x480)Met een gids maakten we samen met onze eerder ontmoete Zuid-Afrikanen en nog een ander gezellig stel een prachtige wandeling door stukken regenwoud naar een uitkijkpunt. De hike zou zo’n 5 uur duren, dus Felice ging mee in de draagrugzak, waar af en toe ‘ik ben helemaal kapot’ uit klonk. Eenmaal terug op de camping bleken we maar liefst 17 kilometer te hebben gelopen. Tijd dus voor een koud biertje: Kilimanjaro, door Felice ‘Kilimandaro’ genoemd.

P1130286 (640x480)2013-08-30 11.22.22 (480x640)We blijven ons verbazen over het schoonmaakgedrag van de mensen hier. Waar we ook rijden, iedereen is altijd aan het vegen buiten op het zand. Het lijkt niet uit te maken dat de enorme wolken stof gewoon verplaatst worden. We verwachten dat een kruimeldief op solar-energie hier nog best een hit zou kunnen worden. En temidden van al dat zand lopen dan kleine schattige meisjes in de meest synthetische prinsessenjurken met strikken, ruches en lintjes. Vaak ook nog (te grote) zwarte lakschoentjes met witte sokjes. Uitleggen aan Felice dat dat niet zo praktisch is helpt niet. ‘Ik wil ook zo’n jujjek!’

DSC02088 (640x425)Het is ongekend lekker om een paar keer op campings te staan waar de internetverbinding flitsend snel is. Zo snel dat Felice eindelijk weer eens you tube filmpjes kan kijken zonder dat die na 3 seconden vastlopen. Ook hebben we van de Zuid-Afrikanen een hele zooi films, tekenfilms en docu’s overgenomen. Als we ’s avonds niet omvallen van de slaap hebben we onze eigen buiten-bios onder de sterren.

DSC02152En dan, daar is-ie: de Kilimanjaro! Rijdend naar Lake Chala, een klein meer op 1000 meter hoogte vlakbij de grens met Kenya, doemt de reuzenberg ineens op. Met bijna 6000 meter is het de hoogste berg van Afrika. Half in de wolken, sneeuw op de top. Wat indrukwekkend. Niet voor niets willen velen deze berg beklimmen en bedwingen. Voor zo’n 1500 euro per persoon kun je in een paar dagen naar de top klimmen met een gids. Wij houden het vooralsnog op ‘Kilimandaro’ en wachten nog even tot Felice niet meer in die draagrugzak hoeft..

DSC02113 (425x640)De weg naar Lake Chala doet denken aan het westen van de VS. Een prachtige weg (met hier en daar een omleiding vanwege werkzaamheden), oneindige kale vlaktes met bergen in de verte en alleen maar telegraafpalen die kilometers parallel aan de weg lopen. We kamperen een paar  dagen bij het meer, weer met onze Zuid-Afrikaanse vrienden. We zwemmen zelfs nog in het meer waar veel tilapia vissen zitten. Felice springt als een gemsbok van steen naar steen op onze wandeling erheen.

2013-09-10 10.51.30 (480x640)Na wat maanden kamperen wordt duidelijk waar we een volgende keer meer in moeten investeren. We verzuchten steeds vaker ‘hadden we maar….’ Zo zou een waterzuiveringssysteem niet gek zijn. Verder buigen onze messen al om als de boter iets te hard is. Ons tafeltje is zo klein dat we er nauwelijks aan kunnen eten en één van onze klapstoelen krijg je alleen nog met een paar meppen van een hamer open. En natuurlijk is een onverwachte erfenis ook nooit weg. Maar ach, als dat alles is.. Op naar Kenia!

 

Geplaatst in World Cruisers | 9 Reacties

Daar was laatst een piemel loos

DSC02012 (640x425)Shit. Met gierende banden naar een ziekenhuis in Dar es Salaam. Felice was ’s ochtends nog kiplekker, daarna zeeziek op de ferry terug van Zanzibar naar Dar en heeft ’s avonds ineens meer dan 40 graden koorts met overgeven en diarree. En die snel oplopende koorts doet alle alarmbellen rinkelen: het kan malaria zijn. Naast de stress en zorgen zijn we blij dat dit in Dar es Salaam of all places gebeurt. Er is prima gezondheidszorg voor handen, we hoeven niet naar een traditionele healer. ’s Avonds laat kunnen we terecht bij de IST kliniek met zowaar ook Nederlandse artsen. Felice ligt als een warm slap kacheltje in een laken gerold achterin de taxi. Gelukkig is ze niet echt suf, er komt zelfs een ‘ik wil een kopje thee met suiker’ uit. Bij het zien van spuiten, glazen buisjes en ziekenhuisbedden is ze verbazingwekkend sterk en verzet zich gillend tegen de prik.
Al 15 minuten na de bloedtest is bekend dat ze gelukkig geen malaria heeft.

Of we de volgende dag willen terugkomen voor DSC02017 (640x425)verder lab onderzoek en een nieuwe bloedtest om virale en bacteriële infecties op te sporen. We gaan weer wat relaxter terug naar ons hotel in Dar. Pino staat nog op de camping in het zuiden van Dar op ons te wachten, de auto kon niet mee naar Zanzibar. Het wordt geen top nacht: een loeiende moskee, een klein bed voor ons drietjes en Felice die de hele nacht naar de WC moet. Ongelooflijk hoe een dag er in korte tijd heel anders kan uitzien. De frisbee biedt uitkomst om een sample van Felice haar poep op te vangen. Waarom zijn die potjes altijd zo belachelijk klein?!

P1130236 (640x480)De volgende dag wijst de tweede test uit dat ze een bacteriële infectie heeft opgelopen, hoogstwaarschijnlijk door voedsel. Voedsel dat niet uit onze eigen pannen is gekomen. En dat kan deze laatste dagen van alles zijn…Op Zanzibar genoten we een kleine week zonder Pino van normale bedden, niet koken en continu overal consumeren. Maar of het nou van dat ene ijsje, kippetje of mangosap komt maakt eigenlijk ook niet uit. Felice moet aan de antibiotica (met aardbeiensmaak) en we benutten het consult meteen om pillen tegen bilharzia te krijgen. We hebben immers alle drie in het meer van Malawi gezwommen en het kan geen kwaad om preventief een kuurtje te doen.

P1130217 (640x480)Zanzibar. De naam alleen al is mystiek en exotisch. In de ferry heen werden we geupgrade naar de businessclass waar een ijzige koude poolwind uit de airco waaide. Hoe toepasselijk, we keken ondertussen bibberend naar de film ‘Ice Age’. Zanzibar wordt niet voor niets Spice Island genoemd: het was ooit een belangrijke handels- en slavenpost post voor de Arabische P1130068 (480x640)wereld en India en dat zie je niet alleen terug in de heerlijke Zanzibari gerechten. Stone Town is een wirwar van kleine kronkelstraatjes, een oud paleis waar de sultan van Oman ooit zetelde en prachtige witkrijten gebouwen met oosterse uitstraling. Het is een mix van traditioneel en westers. Er zijn yogalessen, organische lunchtentjes, frappuccino’s. Maar ook gehoofddoekte meisjes, handkarren en slapende winkelbediendes. We slapen in een hotel met rooftop terras van waaraf je 360 graden uitzicht hebt over de witte stad, turquoise zee, bootjes en de ontelbare luidsprekers op de moskeeën.

P1130106 (640x480)We brengen nog een paar dagen door in een strandhotelletje bij Jambiani, een klein dorpje aan de oostkant van het eiland. We dachten dat niks de stranden van Mozambique kon overtreffen maar nee, dit is echt ongekend! P1130171 (640x480)Wit zand dat bijna pijn doet aan je ogen en alle schakeringen blauw en turquoise in zee. De Indische Oceaan is zo warm als een bad. Vrouwen op het strand leuren met massage, henna tatoos en sarongs. Marleen laat zich verleiden tot een massage en komt terug als een gezandstraalde glimworm: een pot vaseline in combinatie met zanderige handen van de masseuse, geen aanrader. P1130188 (640x480)Op een middag zijn kinderen uit het dorp niet weg te slaan als het animatieteam Joost en Felice zandkastelen aan het bouwen zijn.
Een paar dagen zonder Pino en alles wat daarbij hoort doet ons weer realiseren hoe onze standaarden verlegd zijn. Onze ogen worden groot bij een ontbijt met yoghurt en muesli en normale koffie en we jubelen als er warm water uit de kraan komt. Na weken kamperen en altijd maar wit brood eten dat zelfs als het vers is nog van ellende uit elkaar valt is dit allemaal een feestje!

En dan, als rechtgeaarde Nederlanders, natuurlijk even een berichtje over het weer. Ook daar is een verschil in standaard opgetreden. We zijn op het punt aangekomen dat we blij zijn als het bewolkt is. Sinds we in Tanzania zijn is het echt te merken dat we dichterbij de evenaar komen. Eigenlijk is de zon alleen nog maar te harden tussen 6 uur en 8 ’s ochtends of na vieren ’s middags. Felice zegt tegenwoordig ‘van de zon moet ik zo nodig poepen!’

P1130033 (640x480)Wat is dat toch met spellingsfouten in andere landen op bijvoorbeeld menu’s. OK, Vietnam met ‘roasted penus’ in plaats van peanuts spande wel de kroon, maar op Zanzibar kunnen ze er ook wel wat van. Naast ‘paincakes’ kun je ook ‘steak with paper sauce’ krijgen. Bij het mannetje naast ons hotel kun je een dagje ‘selling’ in z’n zeilboot boeken. Op een ander bord staat goeiig ‘we sell defferent type of souvenour’. P1130027 (640x480)En de Afrikaanse ondernemingsgeest kan ook nog wel wat inspiratie gebruiken. Of het nou om de eeuwige tomaten of uien gaat, gevlochten manden of sinaasappels: de verkopers zitten allemaal op een rijtje, identieke handeltjes, op precies dezelfde manier uitgestald. Het boeit dus ook niet waar je wat koopt. Eenmaal gekozen voor een stalletje krijg je alle buren over je heen: ‘my friend! You give me also business!’

Onze plannen om langer weg te blijven veranderen dagelijks. We hebben vanaf november nog geen nieuwe huurder voor ons appartement en Egypte wordt er als doorreisland niet aantrekkelijker op. Daarom kijken we ook naar opties om onze Pino ergens in Oost-Afrika te verkopen. (Interesse?? Ga naar www.worldcruisers.nl/landcruiser-for-sale) Hoe het ook uitpakt, we zien het wel. Op z’n Swahili: hakuna matata, don’t worry.

P1120986 (640x480)Het is knap, maar zelfs het weinige dat we met ons meezeulen kunnen we vaak niet vinden of raken we kwijt. Marleen is minimaal twee keer per dag haar autosleutels kwijt, die vaak in de autodeur blijken te zitten. En als Kleinduimpje hebben we een kruimelspoor achtergelaten op campings van zonnebrand, douchegel, een hartstikke goeie lamp, zwembroek van Felice, theedoeken en sokken. Aan de andere kant geeft dat een goed excuus om weer nieuwe dingen aan te schaffen. Shoppen is deze maanden toch al karig, dus eindelijk iets anders dan diesel en eten kopen is echt een verwennerij. Ook hier dus weer een nieuwe standaard. En Joost is heel streng: pas in het laatste land mogen we ons echt te buiten gaan aan souvenirs. Die onmogelijke houten giraffe van 3 meter komt er dus nog wel!

P1120963 (480x640)Felice is snel na haar ziekenhuisavontuur weer helemaal de oude. Ietsjes dunner, maar met evenveel praatjes. Als een papegaai herhaalt ze alles wat we zeggen. We horen onszelf dan ook vaak terug in haar uitspraken: ‘Ik heb het bloody hot’, ‘ik zie geen reet’ of ‘wat een gezeik’. Moeilijk om er niet te hard om te lachen. Dat ze ziek was is alleen nog te merken aan haar rijtje van favoriete vieze woorden waar tegenwoordig ook ‘diarree’ bij zit. Ze wil dat we er ook allemaal liedjes over zingen. Van ‘Altijd is mijn kontje ziek’ tot ‘daar was laatst een piemel loos’. Tsja, opvoedkundig hebben we nog een lange weg te gaan.

Geplaatst in World Cruisers | 10 Reacties

Hoe hark je snel geld binnen?

Wat een giller: Joost is door de Tanzaniaanse verkeerspolitie voor corrupt uitgemaakt! We zijn net twee dagen in Tanzania en al twee keer hebben we een boete voor te hard rijden. En dat loopt snel op als je bedenkt dat harder dan 50 al een bon kan opleveren. We waren er al voor gewaarschuwd.

P1120840 (480x640)De verkeerspolitie met hun lichtgevende hesjes staan echt overal. Na de overweldigende hartelijkheid in Malawi is het een groot contrast. Met groot machtsvertoon gaat een grote hand omhoog: stoppen. Er kan geen lachje af op ons super vriendelijke ‘jambo’, hallo! Een strenge politiedame komt aanlopen, snelheidsmeter in de hand waar ze nog driftig op aan het tikken is voordat ze hem trots aan ons laat zien. Kijk, 94 km per uur, toen jullie de helling afgingen. Het vermoeden dat dit niet helemaal eerlijk gaat wordt sterker. Met een gebaar alsof ze een vlieg wegslaat gebiedt ze Joost naar buiten. ‘You. Out. You go to that man, you pay fine.’ Tjing, dat is dan 30.000 shilling, 15 euro. Joost kan lullen als Brugman, maar hij krijgt het niet omlaag gekletst. Het is een wettelijk vastgelegd bedrag waar je keurig een afschrift van krijgt. Zo lijkt het niet op corruptie waarschijnlijk. We besluiten om elke reisdag een vast bedrag in ons budget op te nemen voor boetes.

P1120868 (640x480)Dag twee hebben we opeens twee overtredingen en dus 60.000 shilling aan onze broek hangen: we hebben het bord ‘50’ niet gerespecteerd (maar dat stond er ook niet), en we reden te hard. Namelijk maar liefst 57 km per uur. We bijten op onze tong. Volgens onze eigen teller reden we 50, dus hoe meten zij eigenlijk? Ineens spreken ze een stuk minder goed Engels. Joost weet de boete toch snel naar 1 overtreding, 30.000 shilling, te praten en probeert het daarna handjeklap af te maken op 10.000, ‘en dan hoef je ook geen bonnetje uit te schrijven voor ons’. ‘My friend, you are corrupt!’ Maar in een onbewaakt moment steekt hij vervolgens wel de 10.000 in zijn zak. Als ze nou eens boetes gingen uitschrijven voor roekeloos rijgedrag, dat zou pas hout snijden. We hebben langs de kant van de weg al een paar vrachtwagens en busjes volledig in de kreukels op hun kant gezien. Motortaxi’s die zonder te kijken de weg op scheuren en vrachtwagens die overvol beladen zijn en slingerend inhalen. Geen wonder dat we zoveel handeltjes in doodskisten langs de kant van de weg zien. Karibu, welkom in Tanzania!

Karibu, het is het eerste dat mensen tegen je zeggen in Swahili. Joost denkt aanvankelijk dat het ‘hallo’ betekent. En heet vervolgens de pompbediende bij zijn eigen tankstation ‘welkom’, waarop deze heel braaf ‘thank you’ zegt.

Een aardige oude man spreekt Marleen aan op de markt in Iringa. Na wat vriendelijk over en weer geklets zegt de goede man: ‘Zeg, weet je dat we eigenlijk allemaal verre familie van elkaar zijn? En familie helpt elkaar altijd. Nu is het zo dat ik een klompvoet heb. En mijn speciale schoenen heb ik nog niet kunnen afbetalen. Kun je me even een tientje geven?’

DSC01771 (640x425)We zijn drie weken in Malawi geweest en voelden ons net de koning en de koningin. Vanuit de auto konden we wuiven en zwaaien tot we een ons wogen, vooral naar kinderen. Naast ‘hallo’! werd er ook ‘sweets’, ‘give me money’ en de onwaarschijnlijke variant ‘give me my money’ geroepen. We stonden verder op prachtige plekken, aan het meer maar ook in de bergen. Dat mensen van zo’n bergcamping bezoekers krijgen is moeilijk voor te stellen; de weg erheen zat vol onmogelijke scherpe bochten, kuilen, gaten, rotsblokken. We lieten Felice bijna halverwege achter omdat ze totaal onhandelbaar was na een lange reisdag en die vreselijke ‘bobbelweg’. Maar eenmaal daar was alles vergeten! Een prachtig opgezette eco-lodge, met dramatisch uitzicht over de vallei en het Malawi-meer. Hangmatten en lekkere muziek. Een on-Malawiaanse menukaart met heerlijke noedels pad thai. En nog nooit zo’n gaaf uitzicht gehad vanaf een WC. Hier vierden we Joost’s verjaardag met bananenpannenkoeken en een stevige wandeling naar Livingstonia, een oud missionarissendorp. DSC01477 (640x425)We gingen op sjiek door te lunchen bij een hutje langs de stoffige weg. Junior heette ons welkom in zijn ‘Pineapple restaurant’ waar vergeelde vitrage over het eettafeltje heen lag. Marleen mocht meekijken in het keukenhutje, liep bijna een rookvergiftiging op en verbaasde zich erover hoe Junior met z’n vuurvaste handen op een houtvuurtje met helemaal niks aan keukengerei pannenkoeken, rijst met saus en een bonenschotel kon maken. Junior vertelde uitgebreid over zijn familie. Zijn vader is overleden en, shocking, zijn moeder is ‘stokoud’, namelijk 48 jaar.

Aan het meer staan we nog bij Floja, de Nederlandse Floor en Jan (kom er maar op). Samen zijn  ze een dagopvang voor weeskinderen van 3-6 jaar gestart. Om dit te bekostigen hebben ze onder andere een lodge en camping neergezet. P1120941 (640x480)Het is vakantie, dus er zijn geen kinderen, maar Felice gaat los op de schommels, wipkippen en skippyballen. De namen van de kinderen hangen op de muren van het schoollokaaltje: Clever, Time, Queen, er is zelfs een Overqueen! En op een avond is daar ons kookgas op. We kunnen het pas bijvullen in Tanzania (waar we overigens bij het grootste en enige gasdepot  in het zuiden horen dat het gas op is) en schakelen bij Floja helemaal op de oerstand over. De vrouw kookt, de man zoekt hout en maakt vuur. En dat dan de hele dag door.

De lekkerste dagen zijn aanklooi-dagen. Als we een paar dagen op dezelfde plek staan (‘zo, hier kunnen we lekker uitrusten!’ aldus Felice) beginnen we na het ontbijt met wasjes, klusjes aan de auto, schoonmaken en eten maken. Perfecte dagen ook om de meer dan 6000 nummers op de Ipod eens door te nemen. Faithless, David Gray en zelfs André Hazes zijn top om op aan te klooien.

DSC01775 (640x425)Reisdagen zijn overigens ook prima. ‘Deze jongens gaan weer op pad!’ roept Felice als we weer volgeladen een camping afrijden. Iets minder is als we bij ‘ik moet poepen!’ meteen in de remmen moeten om in de berm  aan de roep van de natuur te gehoorzamen. Felice noemt zichzelf nu vaak ‘Beat it’ en graait daarbij net als Michael Jackson vaak in het kruis. Of het door de reisdagen met snoep-omkoperijen komt is niet duidelijk, maar ze is gek op suiker. Na drie korrels van haar vingers afgelikt te hebben vraagt ze ‘heb ik nu gaatjes? Of nog niet?’ dus er is gelukkig wel enig besef. De buitenlucht maakt moe: vaak al na het ontbijt zegt Felice ‘ik KAN niet meer, ik val om’ en kijkt daar heel dramatisch bij. Vervolgens stuitert ze als een springveer over de camping met haar nieuwe bal.

Met ruim 7.500 kilometer op de teller zoeven we nu dus door Tanzania. We kwamen binnen in het zuiden via prachtige groene bergen met overal langs de weg aardappel-handeltjes. Veel Masai-achtige types met roodgeblokte doeken om, een stok in hun hand en een kudde geiten of koeien.

DSC01858 (640x425)We slapen op campings die bijna op wintersporthoogte liggen en waar het ’s avonds ook echt koud is. Het Ruaha National Park is onwaarschijnlijk mooi. We slapen een nacht IN het park, aan de rivier, zonder hekken en bescherming, alleen met ons eeuwige kampvuur en het geknor van hippo’s vlakbij. En in de ochtend vergapen we ons aan een hele kudde leeuwinnen op aai-afstand! We hebben gehoord dat Ruaha een ongerept juweeltje is vergeleken met het beroemde Serengeti. Daar betaal je je blauw en ruikt de hele dag uitlaatgassen van anderen. De jaarlijkse wildebeest migratie schijnt zelfs verhinderd te worden door een enorme muur van auto’s, die allemaal langs de rivier wachten tot ze eindelijk eens oversteken….Kassa , dat wel, maar gekker moet het niet worden!

 

 

Geplaatst in World Cruisers | 1 reactie

Van garnalen naar maismeelpap

Help, in militair konvooi rijden?! We kunnen het nu afvinken; been there, done that. De rebellen waren actief in een deel van Mozambique en bij onze doorsteek naar Malawi zouden we een stuk door onrustig gebied moeten rijden. Oplossing: in militair konvooi gaan, een stuk van zo’n 200 km. We besloten het te doen. We hoorden dat de spanningen afnamen en er al een tijdje geen aanvallen meer waren geweest. En 800 km terugrijden naar Maputo -weer richting Zuid Afrika- om dan het verkiezingsgeweld in Zimbabwe tegemoet te treden was ook geen optie.

P1120499 (640x480)Twee keer per dag gaat er een konvooi, de eerste om 8 uur ‘s ochtends. En die wil je niet missen! Om 10 voor 8 stond de familie Veldman klaar voor de start. Middenin een chaos van vrachtwagens, personenauto’s, andere overland-reizigers en heel veel handelaren die overal tussendoor scharrelden. Marleen dacht zich te melden bij de konvooi-aanvoerder in een grote indrukwekkende Unimog vrachtwagen in schutkleur. Echt een soort tank. Bleek ook een overland-reiziger te zijn die er net iets andere kampeerstandaarden op na hield.

P1120404 (640x480)En dan, fashionably late, komen de groene legertanks aan denderen. Een groot draaiplateau op het dak met afschrikwekkende mitrailleur. Daar wil je wel een foto van! Wij denken het, een Nederlands stel uit Zuid-Afrika doet het. En kan meteen hun camera inleveren die ze na wat onderhandelen weer terug moeten kopen. Dan starten we, in een grote slinger van minimaal 200 voertuigen. Thriller van Michael Jackson staat op repeat, ‘en hij moet wel heel hard’. Het wordt een 2,5 uur durende rit van complete inhaal-chaos. Hoe dichter we bij het eindpunt komen, hoe harder onze aanvoerderstank gaat jakkeren en hoe meer bussen, vrachtwagens en gare auto’s proberen om vooraan te komen. Joost doet hard mee met dit haantjesgedrag en we zitten uiteindelijk in de kopgroep. En dat komt niet slecht uit als we eenmaal bij de finish, een tankstation, aankomen. Het is echt vechten om een pomp! Onderweg overigens niks gemerkt van rebellen.

P1120766 (480x640)In de jaren van reizen zonder Felice werden we altijd meewarig aangekeken als we vertelden dat we geen kinderen hadden. Ach, al zo oud, en nog geen kinderen.. wat zielig, daar is vast iets mis mee. En nu, heb je eindelijk een kind, en wat voor één, word je nog steeds niet voor vol aangezien. Eén kind is geen kind in Afrika. ‘Where are your other children? What? You have only one? You must have more!’ gevolgd door een luid lachsalvo. Uitleggen aan een Afrikaan dat onze Pino-auto bijna meetelt als tweede kind is wat lastig, maar wij zien de parallel. Pino heeft ook veel liefde en aandacht nodig, kost veel geld in het onderhoud en we voelen een zware verantwoordelijkheid voor deze blauwe jongen.

P1120655 (640x480)Meer dan in Amsterdam beseffen we hoe hard we onze auto nodig hebben. Pino is echt de ruggengraat van onze trip. We hebben nog nooit onder de motorkap van de kanariegele Suzuki thuis gekeken, maar hier? Dagelijkse olie-peilchecks, losgetrilde boutjes aandraaien, zelfs onder de auto kijken, er is altijd wel iets te doen. De taakverdeling is organisch gegroeid naar bijzonder traditionele hoogten: Joost is automonteur, electricien, klusser en regelaar algemene zaken. Marleen gaat over het koken, de voorraad, wassen en experimenteren met zelf brood bakken en zelf yoghurt maken (nog niet om over naar huis te schrijven).

Kids op straat (640x480)En dan zijn we in Malawi! Wat een prachtig land. Baobab bomen, groen, veel bergen. Dat het een van de armste landen van de wereld is valt meteen op. Er is een wildgroei aan NGO’s en opvallend genoeg ook veel islamitische organisaties. De kerk speelt overduidelijk een grote rol. Als je de stad uit bent ben je meteen op het platteland en beweegt alles en iedereen zich weer langs de kant van de 1-baanswegen. Er wordt veel gefietst en we zien fietstaxi’s maar ook busjes met ‘Jesus is my hero’, ezel- en ossenwagens. Zelfs een man met een levend varken overdwars op de bagagedrager. DSC01382 (640x425)Vrouwen lopen met torenhoge bundels hout, riet of emmers water langs de weg. Als aanvulling op een vrij eenzijdig dieet van maispap staan jongetjes gefrituurde muizen op stokjes te verkopen. In Lilongwe wordt Marleen met Felice aan de hand aangeklampt door een bedelaar die een geplastificeerd stuk papier laat zien waarop staat dat hij toestemming heeft om op straat om geld te vragen. Als een reactie uitblijft trekt hij vervolgens zijn shirt omhoog en laat een vreselijk litteken zien van nek tot navel. Of je even je portemonnee wil trekken.

P1120494 (640x480)Over geld gesproken, bij de bank kunnen we per transactie maximaal 50 euro pinnen, in briefjes van 2,5 euro. En daar hebben straathandelaren niet eens van terug! De mensen zijn wel ongelooflijk aardig en het is fijn dat je weer kunt chit chatten in het Engels. In Mozambique stonden om de haverklap speed traps met barse politie agenten met wie je beter niet kon sollen, maar hier in Malawi zijn de officials echt gezellig. Een brede grijns, ‘hello sir!’ en vervolgens een nieuwsgierig rondje om de auto lopen want hoe kan het dat het stuur aan de verkeerde kant zit? ‘Do you like Malawi? When are you coming back?’ Nog een grote glimlach en dan mogen we weer doorrijden.

P1120485 (640x480)We misten het al bijna, maar gelukkig konden we ook weer in Lilongwe naar de garage met Pino. Een jubileum: garage nummer 10! De ongelooflijk slechte wegen, vol met kraters van gaten, hebben hun tol geëist. Een lekkend differentieel. Die middag lunchen we met z’n drietjes gezellig mee in de Toyota kantine met nsima, hét Malawiaanse voedsel: maispap, ontdaan van elke voedingsvezel, die je kunt vergelijken met stevig cement. Vullend en smakeloos, maar met een lekker sausje (en dat is dus echt lekker!) is het wel weer te doen.

P1120763 (640x480)Aan het meer van Malawi is het ook goed toeven. Lake Malawi is het op twee na grootste meer in Afrika, dus als je daar aan het strand zit lijkt het eigenlijk ook net zee. We staan op allerlei mooie campings aan het meer en hebben grote lol als we een ochtend met Felice gaan pottenbakken bij een echte ‘pottery camping’. We hebben Felice uitgelegd dat je niet overal kunt zwemmen vanwege bilharzia en Felice vat het al snel goed samen: ‘in het meer zitten visjes en wojjempjes en die kunnen in mijn benen gaan en dat moeten we niet hebben.’ De glittertjes die je in het meer ziet blijken kleine titanium deeltjes. Verder is het water echt heerlijk.

We maken nog twee indrukwekkende bezoeken mee. Eén naar een afgelegen gezondheidskliniekje waar sister Florence de scepter zwaait. Hier was een vriendin van Marleen jaren terug vrijwilliger. De sister leidt ons rond en vertelt trots dat ze sinds een half jaar elektriciteit hebben. Voor die tijd scheen je patiënten bij met een kaars of zaklamp in geval van nachtelijke bevallingen, het aanbrengen van een infuus of het hechten van een wond. Ze vertelt ook dat de kliniek veel hiv geïnfecteerden kent, voor een groot deel te wijten aan polygamie van de moslims. DSC01374 (640x425)Namens STOP AIDS NOW! bezoekt Joost een lokale organisatie op het platteland. Hij spreekt een paar hiv-besmette vrouwen en hun eveneens besmette kinderen. Ondertussen neuzen Marleen en Felice bij de vrouwen in de pannen en nemen een kijkje in de hutjes. Felice is die avond wat stiller dan anders: ‘die kindjes, die zijn echt ajjem. Die hebben helemaal geen speelgoed en geen prinsessenbed. En ze zijn een beetje ziek.’ Slik.

DSC01382 (640x425)Wat een contrast met de beschermde en comfortabele campings waar we staan, echt een andere wereld. Het toppunt is een gepensioneerd Zuid-Afrikaans stel. We denken eerst dat we het niet goed zien, maar het is echt waar: vrouwlief heeft een strijkplank uitgeklapt en is de overhemden van manlief aan het strijken. Echt kamperen! We ontmoeten verder een mix van leuke overlanders, veel krasse vijftigers trouwens, met wie we ’s avonds gezellig eten, biertjes drinken en tips uitwisselen. Verder geflipte backpackers en Jehova getuigen die in Malawi een voet tussen de deur proberen te zetten door een vertaalcentrum op te richten en de bijbel in een van de lokale talen, Tonga, te vertalen.

P1120437 (640x480)En Felice heeft weer iets nieuws: elke regel van een liedje vult ze steevast aan met poep, plas, billen of kont. Wat een pret! Eerlijk gezegd vinden wij het ook wel grappig, die poep en pies humor. Waarschijnlijk compenseert ze op die manier het feit dat ze nu echt geen ‘luilers’ meer nodig heeft, ook niet ’s nachts! En nu in al deze schaarste op zoek naar een taart voor Joost’s verjaardag op 12 augustus. Zal wel een bordje nsima met een grote kaars erin worden.

Geplaatst in World Cruisers | 11 Reacties