Van garnalen naar maismeelpap

Help, in militair konvooi rijden?! We kunnen het nu afvinken; been there, done that. De rebellen waren actief in een deel van Mozambique en bij onze doorsteek naar Malawi zouden we een stuk door onrustig gebied moeten rijden. Oplossing: in militair konvooi gaan, een stuk van zo’n 200 km. We besloten het te doen. We hoorden dat de spanningen afnamen en er al een tijdje geen aanvallen meer waren geweest. En 800 km terugrijden naar Maputo -weer richting Zuid Afrika- om dan het verkiezingsgeweld in Zimbabwe tegemoet te treden was ook geen optie.

P1120499 (640x480)Twee keer per dag gaat er een konvooi, de eerste om 8 uur ‘s ochtends. En die wil je niet missen! Om 10 voor 8 stond de familie Veldman klaar voor de start. Middenin een chaos van vrachtwagens, personenauto’s, andere overland-reizigers en heel veel handelaren die overal tussendoor scharrelden. Marleen dacht zich te melden bij de konvooi-aanvoerder in een grote indrukwekkende Unimog vrachtwagen in schutkleur. Echt een soort tank. Bleek ook een overland-reiziger te zijn die er net iets andere kampeerstandaarden op na hield.

P1120404 (640x480)En dan, fashionably late, komen de groene legertanks aan denderen. Een groot draaiplateau op het dak met afschrikwekkende mitrailleur. Daar wil je wel een foto van! Wij denken het, een Nederlands stel uit Zuid-Afrika doet het. En kan meteen hun camera inleveren die ze na wat onderhandelen weer terug moeten kopen. Dan starten we, in een grote slinger van minimaal 200 voertuigen. Thriller van Michael Jackson staat op repeat, ‘en hij moet wel heel hard’. Het wordt een 2,5 uur durende rit van complete inhaal-chaos. Hoe dichter we bij het eindpunt komen, hoe harder onze aanvoerderstank gaat jakkeren en hoe meer bussen, vrachtwagens en gare auto’s proberen om vooraan te komen. Joost doet hard mee met dit haantjesgedrag en we zitten uiteindelijk in de kopgroep. En dat komt niet slecht uit als we eenmaal bij de finish, een tankstation, aankomen. Het is echt vechten om een pomp! Onderweg overigens niks gemerkt van rebellen.

P1120766 (480x640)In de jaren van reizen zonder Felice werden we altijd meewarig aangekeken als we vertelden dat we geen kinderen hadden. Ach, al zo oud, en nog geen kinderen.. wat zielig, daar is vast iets mis mee. En nu, heb je eindelijk een kind, en wat voor één, word je nog steeds niet voor vol aangezien. Eén kind is geen kind in Afrika. ‘Where are your other children? What? You have only one? You must have more!’ gevolgd door een luid lachsalvo. Uitleggen aan een Afrikaan dat onze Pino-auto bijna meetelt als tweede kind is wat lastig, maar wij zien de parallel. Pino heeft ook veel liefde en aandacht nodig, kost veel geld in het onderhoud en we voelen een zware verantwoordelijkheid voor deze blauwe jongen.

P1120655 (640x480)Meer dan in Amsterdam beseffen we hoe hard we onze auto nodig hebben. Pino is echt de ruggengraat van onze trip. We hebben nog nooit onder de motorkap van de kanariegele Suzuki thuis gekeken, maar hier? Dagelijkse olie-peilchecks, losgetrilde boutjes aandraaien, zelfs onder de auto kijken, er is altijd wel iets te doen. De taakverdeling is organisch gegroeid naar bijzonder traditionele hoogten: Joost is automonteur, electricien, klusser en regelaar algemene zaken. Marleen gaat over het koken, de voorraad, wassen en experimenteren met zelf brood bakken en zelf yoghurt maken (nog niet om over naar huis te schrijven).

Kids op straat (640x480)En dan zijn we in Malawi! Wat een prachtig land. Baobab bomen, groen, veel bergen. Dat het een van de armste landen van de wereld is valt meteen op. Er is een wildgroei aan NGO’s en opvallend genoeg ook veel islamitische organisaties. De kerk speelt overduidelijk een grote rol. Als je de stad uit bent ben je meteen op het platteland en beweegt alles en iedereen zich weer langs de kant van de 1-baanswegen. Er wordt veel gefietst en we zien fietstaxi’s maar ook busjes met ‘Jesus is my hero’, ezel- en ossenwagens. Zelfs een man met een levend varken overdwars op de bagagedrager. DSC01382 (640x425)Vrouwen lopen met torenhoge bundels hout, riet of emmers water langs de weg. Als aanvulling op een vrij eenzijdig dieet van maispap staan jongetjes gefrituurde muizen op stokjes te verkopen. In Lilongwe wordt Marleen met Felice aan de hand aangeklampt door een bedelaar die een geplastificeerd stuk papier laat zien waarop staat dat hij toestemming heeft om op straat om geld te vragen. Als een reactie uitblijft trekt hij vervolgens zijn shirt omhoog en laat een vreselijk litteken zien van nek tot navel. Of je even je portemonnee wil trekken.

P1120494 (640x480)Over geld gesproken, bij de bank kunnen we per transactie maximaal 50 euro pinnen, in briefjes van 2,5 euro. En daar hebben straathandelaren niet eens van terug! De mensen zijn wel ongelooflijk aardig en het is fijn dat je weer kunt chit chatten in het Engels. In Mozambique stonden om de haverklap speed traps met barse politie agenten met wie je beter niet kon sollen, maar hier in Malawi zijn de officials echt gezellig. Een brede grijns, ‘hello sir!’ en vervolgens een nieuwsgierig rondje om de auto lopen want hoe kan het dat het stuur aan de verkeerde kant zit? ‘Do you like Malawi? When are you coming back?’ Nog een grote glimlach en dan mogen we weer doorrijden.

P1120485 (640x480)We misten het al bijna, maar gelukkig konden we ook weer in Lilongwe naar de garage met Pino. Een jubileum: garage nummer 10! De ongelooflijk slechte wegen, vol met kraters van gaten, hebben hun tol geëist. Een lekkend differentieel. Die middag lunchen we met z’n drietjes gezellig mee in de Toyota kantine met nsima, hét Malawiaanse voedsel: maispap, ontdaan van elke voedingsvezel, die je kunt vergelijken met stevig cement. Vullend en smakeloos, maar met een lekker sausje (en dat is dus echt lekker!) is het wel weer te doen.

P1120763 (640x480)Aan het meer van Malawi is het ook goed toeven. Lake Malawi is het op twee na grootste meer in Afrika, dus als je daar aan het strand zit lijkt het eigenlijk ook net zee. We staan op allerlei mooie campings aan het meer en hebben grote lol als we een ochtend met Felice gaan pottenbakken bij een echte ‘pottery camping’. We hebben Felice uitgelegd dat je niet overal kunt zwemmen vanwege bilharzia en Felice vat het al snel goed samen: ‘in het meer zitten visjes en wojjempjes en die kunnen in mijn benen gaan en dat moeten we niet hebben.’ De glittertjes die je in het meer ziet blijken kleine titanium deeltjes. Verder is het water echt heerlijk.

We maken nog twee indrukwekkende bezoeken mee. Eén naar een afgelegen gezondheidskliniekje waar sister Florence de scepter zwaait. Hier was een vriendin van Marleen jaren terug vrijwilliger. De sister leidt ons rond en vertelt trots dat ze sinds een half jaar elektriciteit hebben. Voor die tijd scheen je patiënten bij met een kaars of zaklamp in geval van nachtelijke bevallingen, het aanbrengen van een infuus of het hechten van een wond. Ze vertelt ook dat de kliniek veel hiv geïnfecteerden kent, voor een groot deel te wijten aan polygamie van de moslims. DSC01374 (640x425)Namens STOP AIDS NOW! bezoekt Joost een lokale organisatie op het platteland. Hij spreekt een paar hiv-besmette vrouwen en hun eveneens besmette kinderen. Ondertussen neuzen Marleen en Felice bij de vrouwen in de pannen en nemen een kijkje in de hutjes. Felice is die avond wat stiller dan anders: ‘die kindjes, die zijn echt ajjem. Die hebben helemaal geen speelgoed en geen prinsessenbed. En ze zijn een beetje ziek.’ Slik.

DSC01382 (640x425)Wat een contrast met de beschermde en comfortabele campings waar we staan, echt een andere wereld. Het toppunt is een gepensioneerd Zuid-Afrikaans stel. We denken eerst dat we het niet goed zien, maar het is echt waar: vrouwlief heeft een strijkplank uitgeklapt en is de overhemden van manlief aan het strijken. Echt kamperen! We ontmoeten verder een mix van leuke overlanders, veel krasse vijftigers trouwens, met wie we ’s avonds gezellig eten, biertjes drinken en tips uitwisselen. Verder geflipte backpackers en Jehova getuigen die in Malawi een voet tussen de deur proberen te zetten door een vertaalcentrum op te richten en de bijbel in een van de lokale talen, Tonga, te vertalen.

P1120437 (640x480)En Felice heeft weer iets nieuws: elke regel van een liedje vult ze steevast aan met poep, plas, billen of kont. Wat een pret! Eerlijk gezegd vinden wij het ook wel grappig, die poep en pies humor. Waarschijnlijk compenseert ze op die manier het feit dat ze nu echt geen ‘luilers’ meer nodig heeft, ook niet ’s nachts! En nu in al deze schaarste op zoek naar een taart voor Joost’s verjaardag op 12 augustus. Zal wel een bordje nsima met een grote kaars erin worden.

Dit bericht is geplaatst in World Cruisers. Bookmark de permalink.

11 Reacties op Van garnalen naar maismeelpap

  1. Hoi! We zijn jaloers…. De overland lonely planet is binnen en Hugo is met Gregor (waar we eerder ook al mee op reis waren) hard aan het plannen. Over een jaar of 3 rijden we naar Kaapstad! Komen we jullie vast nog ergens tegen met Pino! Geniet, life’s what you make it!

    • Worldcruisers schreef:

      Wat ontzettend gaaf nieuws!! Tegen die tijd stappen wij wellicht ook wel weer de auto in voor een tripje 🙂 En als jullie de oostkant nemen als route hebben we natuurlijk heaps of leuke tips!

  2. Peter Boel schreef:

    Pracht verhaal, leuk om te lezen dat nu alles goed gaat.

    groeten,

    peter

  3. Jeanine H-P schreef:

    Wat een feest om jullie avonturen mee te lezen! Hoe bijzonder allemaal. Vooral het rijden in ‘militair konvooi’ 🙂 Dikke zoen!

  4. Ieke schreef:

    Super! Mooie avonturen. Leuk om te lezen. Ik beleef hier thuis zo mijn eigen spannende
    avonturen met 4 mannen om me heen! Haha. Geniet!!! Lfs Ieke

  5. Ieke schreef:

    En voor ik het vergeet… VAN HARTE Joost! Wordt vast een verjaardag om nooit
    te vergeten!!

  6. Frederiek schreef:

    Lang zal ie leven, lang zal ie leven, etc. Gefeliciteerd! Wij smikkelen zo van een taartje (nog over van verjaardag Sebastiaan) en denken daarbij ook aan jullie. Wat een prachtige verhalen, ik geniet ervan.
    Veel plezier nog, veel liefs van Frederiek en de jongens

  7. Tijn schreef:

    Hee Lenie, Joost & Felice,

    Hoe heerlijk om die foto van Sr. Florence met Felice op de arm te zien! De Sister verandert ook nooit. Super leuk dat jullie er zijn geweest. Enne, met een eenjarig kind is het ook wel goed te reizen, toch? Kunnen we ook wat gaan plannen 😉
    Veel plezier nog.

    Liefs

  8. Gerbren Deves schreef:

    Joost, van harte! Bijzondere verjaardag zo; geniet ervan!
    Mzl, Gerbren

  9. tante Elna en oom Jan schreef:

    Joost, alsnog gefeliciteerd met je 37e verjaardag. Ook Marleen en Felice gefeliciteerd. Wat ontzettend leuk om jullie (wat een verscheidenheid aan) verhalen te volgen in Afrika. Oom Jan en René hebben 4 jaar geleden de Oostkust van Johannesburg via Swaziland naar kaapstad met de autobus gemaakt, een onvergetelijke ervaring. Dat is het voor jullie natuurlijk nu al!. Hr. groeten van Oom Jan en tante Elna.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *